ACNS

Aslında hepimiz biraz 'gıcığız'...

2011-12-28T02:14:00.004+02:00

Seninle tamamen zıt fikirleri paylaşan adamı gözlerinin önüne getir. Aynı masada oturup onunla tartışmak eminim 'çoğu zaman' kayıptır senin için. Aslında düşüncede bile olsa, bunu yapabilirsen belki sende anlayabilirsin olan biteni. "Empati"nin sana getireceği güzellikleri.
Ama bunu "yapamamakta" öylesine ustayız ki; birbirimize "küfretmek" ve "kin kusmak" işimize geliyor çoğu zaman(Yazıyı yazan adam ne yapıyor dersen, o da senden farklı değil). Bi' şeyleri ne kadar değiştirmeye çalışırsan, o kadar fazla direnç göreceğini anladığında olay bitmiş demektir aslına bakarsan.
Sonra baktım ki; "siyah" ortam herkese uygun; bende kendimce ufak bi' kılıf uydurdum "ortama"...
"Renkleri" ekarte eden "koyu renkli gıcıklar populasyonu" koydum adını...(Kendine yakıştıramadıysan gök kuşağı orada,tabi hala öyleyse...)

Geri Dönüş...

2011-12-16T12:16:00.003+02:00

Biraz donukluğu arkada bırakıp, yeniden "can suyu"yla kendine gelmek için bazı ögeler var hayatta. Bugünkü yağmurda bunu gösterdi yeniden. Uzun zamandır buraya bi' şey yazmadığımı da tam o sırada farkettim aslında. Hoş o kadar çok "taslak" yaptım ki bu uzun zamanda, ufak hikayelerim bile oldu anlatılabilecek. Ama her şeyden önce bi' "günah çıkarma" adına bi' yazı gerekiyordu. Evet işte o 'seans', tam buna denk geliyor gibi. Artık zaruri tembelliği bi' köşeye koyup, buralara gereken özeni göstermeye devam etmek fayda var.

Ama şimdilik; bu kadarı yeter diyor, kahveyi alıyor ve yağmuru izlemeye doyamıyorum, "hafif müzik" eşliğinde :)

Bir Pazar Kahvesinin Anlattıkları...

2011-10-23T13:37:00.000+03:00

Her pazar biraz miskinlik yapmak gelir içinden. Bu yüzden kahvesini alır, ayağını uzatır ve biraz müzik eşliğinde kahvesini yudumlar. Hafta boyu yaşanan tüm karmaşadan biraz olsun uzaklaşabilmek adına, 'kahvaltı sonrası kahvesi' onu kucaklar durumda olur her seferinde.

Fakat bu pazar yeni bi' şey oldu. Bu zamana kadar olanlardan çok farklı olarak "yorgunluğu alan" kahve, konuşmaya başladı. (İlk anda "delirmek" bu dersin. Yok normal karşılıyorum diyorsan, gel beraber hikayeyi tamamlayalım.)

Alınan her yudum, yeni fikirlere kapı açar olduğunda farketti olan biteni. "Olumsuzlukların içinde boğulmaktı" ilk yansıyan. Şöyle düşünmeye başladı; "her şey olacağına varır!". Eğer her 'çakıl taşına bastığında' vazgeçmeye kalkacaksan, denize girme bile! İnan o 'mayonun' ıslandığına değmez.

Sıradaki "sistematikleşmeye olan sitem". Kahvenin en acı kısımlarından biri bu noktaya denk geldi. Piyon olmanın ağır yükü kendini zaman zaman hissettirir. Ama bunun farkındalığı "zaman zaman"dan çıkıp "her zaman"a dönüştüğünde dayanılmaz olur, tüm bu "sisteme olan bağlılıklar".

Üçüncü adım; "yalanlardan uzağa" kuruldu. "Elinde ulaşılamayacak kadar yüksek bi' tepe olsa, oraya ilk neyi götürürdün?" diye soran "süt aromalı"ya cevabım "tüm yalanlarım" olurdu, dedi. (Bu noktada 'Doğrucu Davut'lara bi' dipnot var; "yalansız yaşıyormuş" numaralarına bürünüp, kimseye akıl vermeyiniz, saygılarla!)

Kahve bitti...
Bardak hiç olmadığı kadar berrak...
"Yeni bi' kahve daha ister misin?" diye sorma cesaretini ben bulamadım, tüm bu olanlardan sonra.
Zaten onunda pek içmek gelmiyormuş içinden...
O yüzden "miskinliğe" devam ediyoruz, 'kahvenin bıraktığı yerden'...

Tesadüf...

2011-10-12T23:29:00.001+03:00

Gecenin herhangi bi' yerinden; şafağın belki de hiç ulaşılamayacak olan "güzelliklerine"...

...Çoğunluğun içinden seçilmiş olan bi' kaç şarkı. "Koca koca" adamları ağlatacak cinsten. Hepsinin ard arda gelmesi mi tesadüf, yoksa canını sıkan her şeyin üst üste gelip, sonra bu şarkıların "merhem" olmaya çalışması mı? Baktın cevabını veremeyeceğin bu tarz paranoyak sorular artmaya başladı; seni 'sitemkar' olmaya davet eden "Aldırma Gönül" eşliğinde Müzeyyan Senar'a eşlik etmeye başladın.
Tam o sırada yine bildiğin senaryo oynanıyordu; dolup boşalan bardaklar, yanına birazda "aromatik duman"...
Hafif gaza gelmişken, "gelişigüzel" süslü kelimeler aklında yer edip, "loş ışık ajandası"nı açtırıyor ve "tozunu" aldırıyordu; "yaptığın vefasızlığa itafen"...
Ve gece...
"Karanlığı evin en güzel yerine"* yerleştirirken; sen hala 'tesadüf'lerle mi avunuyorsun diye soruyordu; "koluna girdiği Dolunay'la"...
Söylediği ders oluyordu böylece...
Sahi " sen hala tesadüflerle mi avunuyorsun?..."

Statüko...

2011-08-23T02:34:00.000+03:00

"Al bu statükoları, statükoculara götür!"
Hayattaki tüm "despotizme"...

Bazen nefes almak bile ağır gelir; üzerine bindirilen kalıplaşmış yükler arasında. Tam kaçmaya hazırlandığın an; bileklerini sımsıkı tutmak için hazırlanmış "yasal" zincirlerine bağlı kalırsın. İşte tüm bunların arasından biraz olsun sıyrılmaya kalktığında başını "adaletin keskin bıçakları" ya da -biraz ortaçağlı gibi düşünürsek- "giyotinler" sarar etrafını.

Baskının en ağır şekillerinin sadece "demir parmaklıklar" ardında olamayabileceği de bir ihtimaldir. Sahip olduğumuz her "ekran" yeni bir gardiyanımız olurken; kendimizi "özgür" bireyler addederiz, sunulan seçenekler dahilinde.
"Enformasyon Çağı" diye adlandırılan dönemin, aynı zamanda en büyük karanlıklara ev sahipliği yapıyor olması; farklı bi' oksimoronun habercisidir. Her şey daha özgür gözüküyorken, aslında çok daha rahat kısıtlanabilir hale gelmiştir.
Attığın her adım; gerek "dijital gözlerle", gerekse bıraktığın "dijital izlerle" takip ediliyorken, bütün bunların "paranoyak bir komplo" olduğu düşüncesiyle kendini rahatlatırsın.
Sesini çıkartmaya çalıştığın her mecra, "birilerine" hizmet eder hale geldiğinden; artık terk etme zamanının geldiğini bile düşündüğün olur; aslında sımsıkı sarılman gereken yeri.
Mücadele edeceğin her alanda; "manevra kabiliyetini" sınırlayan unsurlar, baştan beri orada varolanlardır. Hani şu; sen doğmadan biraz önce, "sistematik" yöntemlerle yeşertilmiş olan.
En nihayetinde; herkes kabuğuna çekilir ve istenen "statik" yapının birer unsuru olur. Buna sen, ben ve o da dahildir.
"Hayatımızdan eksilen her "rüya", "kabusları" yadırgamamızı da bir o kadar zorlaştıran olur.
Ve "statüko" kendini ön plana çıkarmadan hep var olacaktır;
"Kuyruğuna basılana kadar ses çıkarmayıp, sonrasında ses çıkaramayacak olan üniteleriyle"...

Gece...

2011-08-16T03:08:00.001+03:00

Herkes kafasında sınırlar çizer,
Renkli, kalın, büyük puntolarla...

Ne zaman erişmek istesen,
Sınırların ötesine,
Sana dur der;
"Sınır sahibi"...

İşte tam o anda,
Bi' an yapmak isteyipte,
Yapamadığın,
Sahip olmak isteyipte olamadığın;
Bi' kaç "özne" ya da "nesnedir";
"Akla takılan"...

Sonra "akıl dışı" bırakılıp,
Yarattığın sınırları geçemeyenlere göz gezdirip,
"Böbürlenir",
Hafif gazı almışken,
"Göğsün kabarır";
"Dışarda bıraktıklarınla"...

Hepsiyle yüzleşebilmenin rahatlığıyla,
Birazda uykusuzlukla süslenir;
"Yalanlarla dolu Dünya'yı katlanabilir" kılan her şey...

Ardından sadece "gece" kalır akılda;
"Herkesten ve her şeyden uzak",
Karanlığın ev sahibi;
"Gece"...

Dünyaya Ayak İzi Bırakmak...

2011-08-08T02:20:00.001+03:00

Gel sana önce "standardizasyon"dan bahsedeyim,
Ya da kurgusu çoktan yazılmış yazgıların "oyunculuğundan"...

Amaç "mal-mülk" sahibi olmaktan öteye geçemediğinden,
Sondaki "mezar taşı" dışında ayak izi bırakamaz insan,
"Çoğu zaman"...

Peki herkesten yaratıcılık bekleyecek kadar saf mısın dersen;
Elbette değil...

Kuyuya bırakılacak "ufak çakıl"la yön çizdirmekten ziyade,
Belki birileri düşünür diye yazdım;
"Çoğuna saçma gelecek bu satırları"...

Dedim ya;
Derdimiz bu kadar "maddiyat" olunca,
Hayallerimizde eriyor istemeden,
Elde edilen "değerli kağıtlar" eşliğinde...

Evimiz,arabalarımız ve bize ait olsun istediğimiz tüm diğer maddi değerler;
"Bizi adam yapıyor" sanarken;
Sadece "kandırıyoruz" aslında;
"Adam olacak çocukluğumuzu"...

Bunlara kendimizi kaptırıp yaşıyorsak ne ala,
Hatta cennetin yarısının burda,
Diğer yarısınında "orda" olduğunu düşünen "zihn-i sinir" olduğumuzda;
"Vay be! Hayat aslında ne şahane şey!" diyip,
İçimizi de rahatlatırız;
"Şişeler dolusu mutlulukla"...

Her şeyi bi' kenara bırakıp,
Olmak istediğin yeri sorguladığında,
Delirmek üzere olduğunu da görürsün,
"Toplum nezdinde";
"Dünyaya bırakacağın ayak izi"nin tam yanında...

Yeni...

2011-08-02T01:05:00.001+03:00

Yeni bi' hikaye var elimde,
Kahramanlarının darmadağın olduğu,
Sonra toparlanmaya yüz tuttuğu...

Yeni umutlar var elimde,
Önce gerçekleşmekten çok uzak görünüp,
Sonra tam içinde olunacak...

Yeni bi' hayat var önümde,
Geçmişten aldığı derslerle,
Az pişmanlık barındıran...

Yeni cümleler var elimde,
Henüz söylemediğim,
Zamanını beklediğim,
İçinde "sen"i barındıran cümleler...

Yeni bir "aşk" var elimde,

Adını "biz" diye koyduğum öznelerle,

"Sonsuzluğa" uzanacak...

Yeni bi' "ben" var elimde,

"Sen" olmuş;

Yeni bi' "ben"...

Yön...

2011-07-26T02:23:00.000+03:00

Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen yolda,
"Sapmalarla" dolu "yol ayrımları"...
Her biri farklı bi' hikayenin başlangıcı,
Aynı anda diğerlerinin bitişi...

Seçilen "yönde" ilerlerken,
Yoluna engebeler çıkar;
"Can sıkan"...
Ki bunlar tabir-i caizse;
"Doğal engebelerdir",
Yani; "sen istemeden olan"...

Tam o sırada olayın "geniş" resmini görebilirsen ne ala,
Yoksa?
Yoksa, sadece tıkılıp kalırsın;
"Hayali karanlığa"...

Tüm bu karamsarlık ve polyannacılıktan uzakta bi' yerde,
Sakince beklemek bi' kaç şişede;
Son'u ve Sonsuzluk'u anlatan;
"Yön"de...

Altmış Beş Kala...

2011-07-23T01:50:00.000+03:00

Gözlerinin içine bakmaya uzak olunan her saniye,
Fotoğraflarla geçiştirilebilir olsaydı eğer,
Hiç bi' şeyin anlamı olmazdı,
Hatta bu satırların bile...

Her yerde,
Her şey de,
Aklında olmasaydı eğer,
Zaten "sol yanın" olamazdı...

Ne zaman ki;
Şarkılar anlam kazanmaya,
"Gözlerinin içi gülmeye" başladı;
Sanki "yeniden doğmuş gibi"...
O zaman anlam kazandı,
Tüm "belirsizlikler"...

"Gün saymanın" ağır geldiği her anın,
Özlem ve umudun birleştiği anlarla eşleşmesine tanık olduğunda,
Belki sende anlamışsındır,
Kelimelerin anlatmaya yetmediklerini...

Film Şeridi(1)...

2011-07-14T23:23:00.001+03:00

Stratejiler,
Planlar,
Yapılan denemeler,
Sonsuzluk vaatleri,
"İyileştirme",
"Dip gösterme",
Tekrar "iyileştime",
Aslında "dibin" hiç sonu olmadığı gerçeği...

Çorba yapılan "modernize kavramlar",
İçine eklenen küçük sinekleriyle;
Hafif "mide bulantısı"...

"Olduğuna" inananların "uğultuları",
Aslında "vızıldamaları",
Yine "mide bulantısı"...

Hayattan soğuma "hürriyeti",
Hayattan keyif alma "lüksü",
Düşüncelerle gelen "mide bulantısı"...

Bu kadar bulantının arasında;
"Kusamamanın" getirdiği rahatsız edici durum...

Sonunda sallanan bir el olur,
Akıtılan gözyaşlarıyla belki,
Atılan bir omuz üzerinde son bulur,
"Rutinler arasından beğenilenin rengi"...

Şımarık...

2011-07-14T22:29:00.001+03:00

Doğuştan gelen,
Sonradan olan?

Pis bi' sırıtış,
Tarifi imkansız keyif?

Geniş nefes alma hürriyeti;
"Kasmadan kasılmadan"...

Her üç saniyeye bi' gülümseme sığdırmanın,
Yarattığı bi' sonuç;
Tadına doyum olmaz "şımarıklık"...

Aslında herkes bu "düz ifadelere" kanarken,
İçerdeki "benliği" unuttu,
Hani şu bahsettiğimiz "ruha" ev sahipliği yapan,
"Görünmez olana"...

Ne zamanki "gizemini" kaybetti;
Tüm "görülmeyenler"...
İşte o zaman olması gereken yeri buldu,
"Kalıplardan sıyrılmış ruh"...

Ve yine şımarık olacağı aşikar;
"En derinde";
Ruhu kirletmeyen o "paklığın içinde"...

Dürtü...

2011-07-12T01:24:00.001+03:00

Ruhunu okşayan dürtüler arasından bi' kaçını seç,
İçini rahatlatacak olanlardır onlar...
Doğru giden şeylerin önüne geç,
"Ego"nu tatmin etmeye yarar mı sahi bunlar?

Tam döngünün kurbanı olmaya başlarken,
Sıyır tüm benliğini,
"Olabilecek tüm kötülüklerden uzağa"...
Ve sadece "inandığına" odaklan;
Boş yere "kırıp dökmeden",
"Sükunet"in ana tema olduğu "mehtaplı gecede"...

Bu sırada uzaktaysa eğer;
"Yakınında olmasını istediğin",
Kalbinden akan bi' kaç damlayı anlamlı kılıyor demektir;
Elinden büyüyen "sevgilerin"...

Düz Kare(2)

2011-07-09T13:16:00.001+03:00

# Potanın perileri gümüş madalyayı aldı. Mutluyuz, gururluyuz!(Düğün arabası mode goes on!)
# Önüm arkam sağım solum, saklanmayan "ŞİKE"; evet futboldan soğuyoruz !
# Tek elle Alt GR ve 3'e aynı anda basıp kaçmak zor, evet cidden zor!(Kareyi bi tuşa ata diyenler, bak iyi fikir o canım benim, zeka parıltım :) )
# Çaprazımda (saat 10 yönü), restoranttan bozma ev var! Kelepir, son 3 yılda 4 kez satıldı, o kadar :)
# Ufacık koyda 26 tekne(yerine göre yat) alargada ve tam karşılığı; "Paranla rezil olmak!"
# Ekinezyalılara ayıp ettiğim şu günlerde, bandajı fırlatıp eksi24 yapasım geliyor, durum fenaa!
# Adet yerini bulsun; o zaman buyrun efemm "Isabel Boulay - Elle Disait"

Düz Kare(1)

2011-07-03T11:23:00.001+03:00

# 2 Temmuz 93; Yaşananları Unutma, Hatta bi' adım ileri git, hatırlat!
# Yeni bi' fenomen doğsa, Facebook'a rakip olsa; karşımızda Google+
# Eylül'de masadaki yerini alması beklenen, Android 3.1(HoneyComb)li Galaxy Tab : Hastasıyız!
# Sıcağı sıcağına ; Futbolda "Şike" Soruşturması; buyrunuz burdan .
# Standardizasyon : Uykusuz, bu haftada çok iyi! (Sitesi bakımda, o ayrı!)
# Attan inip eşeğe binmek = 10 parmak klavye kullanırken, 5 parmağa hapsolmak(Sol omuz devre dışı kalınca oluyor böyle şeyler)
# Çok başarılı fotoğraflar var burada: "Instagram"
# SoundHound; dinlettiğin şarkıyı tanıyor, sözlerine kadar tüm bilgileri veriyor -özellikle Türkçe şarkılardada başarılı-, bayinizden isteyiniz!
# Severek dinliyoruz : "Portishead - Roads" ;

Karşı Kıyıdaki Sarı Işık(2)...

2011-07-01T01:03:00.000+03:00

365 gün önce?

O kadar olmasa da 350 civarıydı;

İlk notu yazdıran...

Akıldaki düşünceleri,

"Çamurlardan" alıp,

"Berraklığa" çekip,

Kafayı kıyak yapıyor...

Bu kadarını emin ol "cümleler" yaptıramazdı...

Ama "oldu mu oluyor";

"Huzur"; hayatta seni bi' şekilde buluyor...

Tüm bu durumlara ortak tek öğe;

"Karşı Kıyıdaki Sarı Işık"...

Yine orada...

İyi ki orada;

Özlediğin bu kadar "uzaktayken",

"Işığını hiç kaybetmemen gerektiğini" her seferinde yeniden gösteriyor,

"Gecenin karanlığında"...

Wii - 2 : Eğlenceye Devam...

2011-06-29T16:07:00.003+03:00

İlk versiyon çıktığında tarih 2006 yılının Aralık ayıydı ve konsol oyunlarına yeni bi' soluk getirmişti; "Wii"...

Özellikle "Klasik Joystick"lerden uzaklaşmak ve daha "esnek" olan "remote"uyla öncelikle tenisle dikkati çektiği aşikar.

Geçen altı yılın ardından, Nintendo çalışmalarına hız vererek Wii'nin 2. sürümü için kolları sıvadı. "Project Cafe" adı verilen çalışmada sonlara gelinmekte olduğu ve buna bağlı olarak "Wii 2"nin 2012 ortalarında raflardaki yerini alabileceği konuşuluyor(Türkiye'ye ne zaman gelir, evet orası yine meçhul ne yazık ki!).

Özellikle fotoğrafta yer alan yeni "remote" bize neler olabileceğine dair ufak ipuçları veriyor. Ortasında 6 inclik ekran içeren kumandada entegre kamerada bulunmakta. Bu sayede artık "Mii" seçmek zorunda kalmayacak ve kendi "yüzümüzü" oyunlara dahil edebilecekmişiz. Ayrıca ekran sayesinde oyunları direkt joystickten oynamakta mümkün olacakmış. (Bi' nevi PSP gibi!)

Bunun yanı sıra, grafiklerde(ki bu Wii'nin en büyük eksisiydi!) XBox 360 ve PS 3 le yarış hale getirecekleri iddiası da söz konusu.

Rivayetler şöyle dursun, birincisinin ardından ikincisi de oldukça eğlenceli olacağa benzer şimdiden. Yine Nintendo'ya teşekkürlerimizi gönderiyoruz :)

Sınırsal Döngü...

2011-06-28T01:14:00.001+03:00

İrili ufaklı sembolleriyle,

"Sınırlar" oluşturan,

"Tabelalar"...

Her şey çok "normal",

Her şey çok "yolunda",

Her şey çok "olması gerektiği gibi"...

Sahiden öyle miydi?

Yüz metrelik düzlük arazideki,

On iki tabela eşliğinde,

"Süslü" sınırları keşfedene kadar,

"Evet..."

İş, kullanılan araçlar için olanları,

"Kullanılan benliklere" uyarlamaya geldiğinde,

Derin nefes alınacak noktalar doğdu;

"Savunma mekanizmalarının", "hücum" gücüyle...

Güzel fikirlerle..

Ya da yok, sadece "-miş gibi" yapılan diyelim,

Yola koyulduğunda "iyi niyet elçisi" rolü yapmak,

"Her zamanki" bilindik senaryoyu tekrar etmek,

Sonuç olarak "yıkmak istenene dönüşmek"...

İşte onunda bu kısır döngüye yenik düştüğü anla;

Yeni "sınırlar" düzenlendi,

"Asfaltı henüz kurumamış,

Yeni(gibi) yollarda..."

Bir yanda kaybedenler,

Diğer yanda kazananlar...

Hepsi düşünmeye başlarken bi' sonraki adımlarını,

Hep bi' ayrıntıyı atladılar;

"Yok edemedikleri 'gafil avlayan' sınırları"...

Öteki...

2011-06-24T11:29:00.001+03:00

Yaftalarla "ötekileştirdiğimiz" o kadar çok insan ve kavram var ki; bazı noktalarda vicdana "su serpmek" adına; 'yüksek ses ve ahenk içeren sözcüklerden' oluşan cümlelerle rahatlıyoruz.

"Hepimiz birbirimiz için 'ötekiyiz' aslında..." derken kendinden emin tavır takınıyor olmakta bu 'vicdan rahatlatmanın' bi' başka seansının yansıması esasen.

O zaman tüm bu klişeleri bi' kenara bırakıp, "ütopya"ya dalmaya ne dersiniz?

Bu olayla ilgili "ütopik" tanım şu;

"Herkes farklı ve her konuda farklı görüşleri var. Ama 'hır-gür' çıkarmak ve birbirinin 'gözünü oymaya çalışmak'tan muaf tutuyoruz; "tartışmaları""...

Bu "Polyannacılık" ağır geldi dersen,

Bi' de bunun farklı bi' alternatifi var;

"Herkesin birbirine 'saygı duyma rolü' yaptığı ve ilk fırsatta birbirinin açığını yakalayıp sindirme yoluna gitttiği bi' yer"...

Evet ikinci örnek 'entrika'yı dibine kadar içinde taşıyor. Ancak burda "reel" bi' tat var. O yüzden ilk örnekteki Polyannacılığın yavanlığının yanında bunu mantıklı bulan insanlarda; "bu yolun yolculuğuna" kendilerini adamış durumdalar.

İşte ütopyanın "imkansızlığının" bi' kez daha, mide bulandıran "realiteye" nasıl yenildiğinin başka bi' örneği...

Geri kalan yine 'hayat' oluyor; "Yapı taşlarını ellerimizle üst üste koyduğumuz"(-u sandığımız)...

21 Haziran

2011-06-21T13:34:00.001+03:00

İlkokullarda sınıflardaki "mevsim panosunda" yazılı tarihlerden biri. [Gerçi şu sıralar ilkokullarda(yani ilköğretim bazında) "modernleşip" bu panoları da "salıvermiş" olabilirler o ayrı.]

Bize "mevsim sınıflamasına" göre "yazın geldiğini" müjdeleyen bu tarihte gece ve gündüz zamanı birbirine eşit olmasıyla daha bi' huzur buluyoruz. Bu sıkıcı coğrafya bilgisi bi' yana, ben şu yazıyla yaza çoktan yaptığım girişi vurgulama ihtiyacı hissettim(e ister arada vurgulama tarzı şeylerimsi).

Evet efemm bu yazıyı yazmama sebep olan "soluk yeşil renkli kelebeğe" ve "Google"a(logonun ilhamı(!)) teşekkürü bi' borç bilir, klişeli günler dilerim :)

Azınlık...

2011-06-18T00:22:00.001+03:00

"Elektronik" imgelemlerde kendini bulan "somut duygular"...

Duyguların "somut" olabileceğini düşünen "çılgın";
Anlattığı bi' kaç satır;
Hepimiz inandık ona...
Ta ki "burnu büyüyene kadar";
Hani şu masaldaki "odun parçası" gibi...

Sonrasında umrumuzda bile olmayacak bi' kaç satır,
Okuyup "boş boş" bakılacak bi' "elektronik sayfa",
Belki "like" edilecek bi' kaç "harf sürpüntüsüyle" karşıladık;
"Benliğimize hapsettiklerimizi" dışa vuranı...

Gecenin karanlığı çökmüşken çıkılan her "tümsek";
Ağır geldi bazen...
Hatta "yazana" bile eziyet eden oldu;
O "ruhlardan çalınmış yansımalar"...

Yine de;
"Hayata katlanmayı beceren biz insanlar",
"Kafamızı dağıtacak paylaşımları" sevdik,
"Kimi zaman"...

Eşe dosta haber verdik;
Sonucu "hezeyan" olacak çoğunluklarla,
Ya da kafası güzel olan "azınlıklara"...

Son nefese her saniye bi' adım daha yaklaşırken,
Saçma karamsarlıklarla yapılacak "negatifliği" bi' kenara bırakıp,
Gülümsemek yeterliydi esasen...

Boşver...
"Yalan-Dolan" her zaman var deyip,
Bi' iki kadeh tokuşturabilmenin keyfine varabildiysek eğer,
Bu gecenin sunduğu "ağustos böceği" sesi de;
"Aydınlık" olur;
Hala "varız" diyebilen,
Hayattan "zevk" almayı bilen,
O "tuhaf azınlığa"...

Wii Günlükleri : "The Lord of the Rings: Aragorn's Quest"

2011-06-16T14:29:00.001+03:00

"Trilogy"sine hayran kaldığımız The Lord of the Rings dünyasına dahil olmada yeni bi' soluk oldu; "Aragorn's Quest"...

Açıkçası oyuna başlarken pek umutlu olduğumu söyleyemem. Yani; "bu ne olaki?" diye başlanmış bi' oyundu benim için(190 küsur oyun arasından herhangi biri!).

Yanına 3 hobbit'i yandaş olarak almış Aragorn'u yönetmekle başlıyoruz. Açıkçası görsel efektler beklediğimden iyiydi(ki Wii'nin bu konuda zayıf olduğunu düşünürsek epeyce iyi).

Kuşkusuz "oynanabilirlik" yine süper! Zaten oyuna bu kadar "sarmaya" sebepte bu olsa gerek. MotionPlus'ı sonuna kadar kullanıp, başarılı bi' hassasiyet oluşturmuşlar. TV'nin sesini biraz fazla açınca oyunun içine dahil olmamak elde değil. (Call Of Duty'de de yaptım bunu o daha fena, artık bi' sonraki yazı o olcak muhtemelen :) )

Kısaca içinizdeki The Lord of the Rings hayranlığını perçinleyen bi' başka "videogame" daha. Oynayınız, oynatınız. (Dipnot: Etraftaki vazo gibi kırılgan eşyalara dikkat! Çünkü kılıcı savururken gaza gelip bu tarz cisimlere denk getirme olasılığınız epey yüksek! )

*Fotoğraflar, GameSpot'tan alıntıdır.

Sen, Benimle Şimdi Burada...

2011-06-12T23:50:00.000+03:00

Esen meltemi,
"Sakinlik"le karşılamak üzere...
"Sabahı" karşılıyor olsaydık ya,
O "mutlu" halimizle...
"Sen, Benimle Şimdi Burada"...

"Uyku" aklımızdan geçmeden,
Düşlerimizi paylaşsaydık,
"Boşluğa" yenilmeden,
"Sen, Benimle Şimdi Burada"...

Her şey daha berrak,
Her şey daha "yeşil",
Daha sonsuz olurdu;
"Sen, Benimle Şimdi Burada"...

Ay Işığının yansıması kaybolmazdı belki,
İskelenin "hüznü" çökmemiş olurdu,
Eğer olsaydın;
"Sen, Benimle Şimdi Burada"...

Yollar ve süreler bu kadar "uzun" gelmezdi,
O tatsız "kuytularda",
Birlikte olmanın mutluluğu donatırdı her yanı,
Tam o sırada;
"Sen, Benimle Şimdi Burada"...

Gözlerine daldığım anın,
"Lodos esintisiyle" birleştiği sırada,
Belki biraz uzun sürecek ama,
Nihayet olacaksın;
"Sen, Benimle Şimdi Burada"...

Dikenli Teller...

2011-06-03T02:09:00.002+03:00

Altından sürünüp çıktığında,
"Koyunlar"a her seslenişinde,
Gelen "me" sesleriydi,
"Otlağın" güzel olduğunu yansıtan...

Zamanı geldiğinde her bir koyunun,
"Tellere" sürtünerek yünlerinin soyulduğunu gördükçe,
Sadece "bakabildin",
"Hipnotize" olmuş gözlerine...

Şimdi "yeşilliğin" arasındayken,
"Dikenli teller" içinde olmamanın,
"Garipsenmek" olduğu bi' dünyada yaşarken,
"Biraz sorgu bazı şeyleri aşmaya yardımcı olamaz mı?" diye sormaya kalksan,
Hoşnutsuzluğa sebep olur,
"Kalıplaştırılmış 'tabu' sığlıklarında"...

Sırf bu yüzden bile;
"Başka orman, başka diyar paklar";
"Çirkin ördek yavrularını"...

"Midelerini bulandırmayacak o sığ denizlerden çok ötede"...

Yaz'a Başlarken...

2011-06-01T13:53:00.003+03:00

Güneş yüzünü daha bi' sıcak göstermeye adadı kendini şu sıralar. Bi' hafta öncesine kadar yağmurlarda şortunu komple ıslatıp, sırılsıklam olan adamın yüzünü güldürmeye başladı.

Deniz suyu hala soğuk. Yani yeteri kadar ılık değil(sıcak olmasını beklemiyoruz yoksa denizin bi' anlamı yok dimi ama ?)

Kumlar...Evet kumlar "kızdırmaya" başladı ayakları. Yine denize ulaşana kadar "parmak aralarıyla" gideceğimizin bi' habercisi. (Ama ilk gidişte yanına alma, insan kumun ayağını kızdırmasını bile çok seviyor inan buna!)

Denizden çıkınca yanında keyfine göre seçeceğin eşiyle(çerez,elma dilim gibi) seni bekleyen buz gibi bira da hazır.

"Şemsiye" sevmeyen bünye için, enfes gölgeler yaratmış olan "daha bi' yeşil" ağaçlarda desteğini esirgemedi.

Balkon, her zamanki "ferahlığı" yansıtıyor, geceler için "karşı kıyıdaki sarı ışık" biraz loş gözükse bile aldırmazsın buna.(Zaten "mabet"e laf yok!)

Hepsi bi' bütün olarak yansıyınca;
"Hoşgeldin" demek geliyor sadece içinden...

"Özlem" katkılı olacağı şüphesiz o "Yaz'a Başlarken"...

Wii Günlükleri : "Super Mario Galaxy 2"

2011-04-28T19:17:00.007+03:00

Atarilerin vazgeçilmez oyunlarından olan "Mario", kuşkusuz en sevilen oyunlar arasında(hala). Mantarları yiyip büyüyen, çiçekvari cisimle ateş saçan adama dönüşen Mario'muzla, Prenses Peach'i kurtarmak adına yapmadığımız numara kalmamıştı. Devirmediğimiz kaplumbağa,ezmediğimiz iki gözlü garip kahverengi yaratık, köprülerden volkanlara savurmadığımız ejderha yoktu bi' zamanlar...

İçimizdeki "Mario Sevgisi"ni değerlendirmeyi bilen Nintendo'da boş durmadı bu süreçte, 2009'da Mario'yu "Super Mario Galaxy" adı altında iki boyuttan aldı ve üç boyuta taşıdı ki; oyunla ilgili yorumlar beklentilerin altında olduğu yönündeydi. İlk oyunda oynanabilirliğin zaman zaman sıkıntı yarattığına dair yorumların artması üzerine, bu konuda düzeltmelerle beraber Haziran 2010'da oyunun devamı niteliğindeki SM Galaxy 2 çıkageldi. Bu kez şikayetten öte çok sayıda övgü alan oyun, eski bağımlılıkları geri getirdi desek yeridir.

Remote+MotionPlus+Nunchuck'la oynanan oyunda, 7 Dünya bulunuyor ve bu Dünyalarda yer alan roundlardan "yıldız" toplayarak ilerleme kaydediyoruz. (Unutmadan bazı roundlar "gizli yıldızlar" içerdiğinden bazen "nerde bu diye" arayıp çileden çıkardığı da olmuyor değil!). Her Dünya'nın sonunda "bölüm finali" yaptıran canavarları geçmemiz gerekiyor. (Bu sırada "nasıl öldürücem ben bunu" diyip bulana kadar bi' ton hak kaybettiğimizde oldu, fenaydı hani!). Bunun yanında Prenses Peach'ten arada sırada mektuplarla iletişimimiz sağlanmış (Öyle ki; mektupların birinde sağlık durumu, hal hatır sorma gibi konulara bile giriliyor.).

Klasik Mario'dan süre gelen hayranlığımızı katlayarak arttıran SMG 2, takdiri sonuna kadar hakediyor ve uzun zamandır yazmayı düşündüğüm bu yazıyı da yazdırıyor. Ve son olarak; Teşekkürler Nintendo ; "Mario candır, dayko :)"
*Dipnot:Kullanılan fotolar GameSpot'tan alıntıdır.

Bardak Altlığı..

2011-04-25T22:44:00.000+03:00

Israrla kullanmayı reddedince,
"Nemli" kaldı masalar haliyle...
Aynı zamanda "yalınlığı" da yansıttı aslında,
Hani şu ne zamandır beklediğin,
"Maskesiz" olanı...

Samimiyetin "eşlendiği" her mutluluk ayrı bi' tat katarken,
Yansıttığı renklerle oluşan "gökyüzünde" kaybolmak gözüktü ufukta...
Gözlerin parıldayarak bakarken,
Anlatmak istediklerinin ne çok olduğunu farkettin...

İşin "mutfağına" döndüğünde;
Karmaşaya boğulmadan "bardaklar" selamlar oldu;
"Altlıklarından" uzakta,
"Mutluluk" dolu sıvılarla,
Sımsıkı tutacağın "kulplarıyla"...

Yo-Yo...

2011-04-23T18:29:00.003+03:00

Can sıkıntısını gidermek adına,

Aşağı yukarı salınımlarla ışık saçan yeşil "yo-yo"yla,

Balkon demirlerinden sarkılarak oynanan oyun...

İp kopana kadar,

Salınımlar devam etti,

Kendinden uzaklaştırmak,

Kendine çekmek,

Her şey "elinde" bi' yerde...

Değer kavramlarını "alt-üst" edende;

"İpin kopması" oldu esasen...

Nasıl olsa geri gelecek diye bırakılan oyuncak tuzla buz olurken,

İçinin parçalanması bi' kaç saniye aldı,

Yaşanan ilk şokun ardından...

Bi' kaç gün içinde alınan yeni "yo-yo",

Yerini alırken eskisinin,

Rutine bağlamış salınımlarda devam etti;
Monotonluğun hakim olduğu,

"Döngülerle" rahatlatılacak "ruh" için...

Teferruat...

2011-03-30T21:42:00.001+03:00

Gri tonlamaları kendi içinde büyütüp,

Karşında durduğuna inandığın,

Belki de hiç olmayan "duvarlar"...

"Maviliklere" bi' adım kala,

Sorulan her soru gider aynı cevaba;

"Küçük hediyeyle" süslenmiş kurgunun sonunu yazdığın o"nota"...

Bi' kaç ritüelin yarattığı arka fonda söylenecek kelimeler gibi,

"Anlaşılabilirse";

"Anlatılmak istenen",

Gerisi zaten "teferruat" olur,

Hazır "kelebeklerde" buradayken :)

Sekiz Dakika Kırk Bir Saniye...

2011-03-26T17:54:00.001+02:00

İtiraf dolu,

“Lodos” vurgulu,

Bi' kayıt dosyası...

İçinde neler yok ki...

Önce “senden” bahseder olmuşum mesela...

Sonra düşündüklerimden,

Bi’ takım hayallerden…

“Peki ya olmazsa” da sorgulanmış o anlarda…

Son bi' kaç dakikaya sığdırdığım hayal kırıklıklarım olmuş,

Gülümseyerek anlatmışım her birini,

"Dalga geçer gibi..."

Şimdi aklı kurcalayan tek soru kaldı geriye;

“Sekiz Dakika Kırk Bir Saniye”ye sığdırılamayacak diğer tüm güzellikler adına;

“Doğru zaman” gelmiş olamaz mı?

İstifa...

2011-03-25T00:10:00.002+02:00

"Sandığından çıkacak bi' kaç mendille tatmin olacak bünyeler için..."

Toz pembe görülen her durum;

"Göz boyama" amacı güden,

"Halüsinasyonlara" ev sahibi,

"Saçma hayallerin" saklanacağı kutu,

Yazılmaması gereken notların "ilham"ı oldu...

"Dalgaların" peşinden gitmek;

Sadece boş çabalar bütünü olarak duruyor artık...

Tüm bunları "geçerli" bahaneler olarak sıralayıp böbürlenince;

Bıraktım...

Devam etmem gereken tüm mücadeleleri...

En basiti;

Çaba harcamakla aşılamayacak "duvarlara" tırmanmayı...

Durumu tanımlayacak şaşalı kelimeyi de buldum çok sonra;

Tüm olan biteni tek kelimeyle anlatabilmek adına;

"İstifa"...

Kartpostal...

2011-03-24T01:32:00.007+02:00

"Son seyahat"ten arta kalanlar;
Seyahat biletleri,
Bi' kaç fotoğraf,
Deniz manzaralı kartpostal...

Biletleri çöpe atmak en kolayıydı...
Zaten cepteyken erimişti bi' kısmı,
"Nokta vuruşları" bi' şey ifade etmiyordu artık...

Fotoğraflar, "klavye tuşuna" kurban gittiler;
Şu sağ tarafa yakın olup,
Biraz ortada durana...

Sıra kartpostala geldiğinde,
"Deniz manzarası" olmadı işi zorlaştıran,
Yoksa "balkondada" oturamazdım;
Hani şu 'mabet' dediğimde...

Sadece fotoğrafın arkasına saklanmıştı tüm olan biten...
Mürekkep akıntılarını unutamadığım pilot kalemle yazılmış,
'Anı tazeleme' amacı olan notlar halinde...

Son bir kez daha bakarken yazdığın notlara,
Ne kartpostal alırım dedim bi' daha,
Ne de 'anıları yad ederim';
"Mürekkep lekesi dolu kartpostalla..."

Yeni Dolunay...

2011-03-21T02:59:00.000+02:00

Sunulacak bi' kaç yeni kelime,

Yanına "samimiyeti" ortak edip,

İtirafı zor olan kavramlara yöneltiyor,

Su katılmamış "kaybetme" korkularıyla...

Ruhunun nasıl değiştiğine tanık olmaya başlıyorsun,

Bozulan her yeni "ezber";

"Yol gösterirken"...

Bu ezberler içinden;

Geçmişten arta kalan son bi’ kaç yaprak;

“Alevler” içinde yanarken,

İskeleden yansımasına daldığın “dolunay”a geliyor sıra…

Sudaki izlere dalınıyor,

Yansıyan sadece “ışık” olsaydı eğer,

“Göz kapaklarını kapatıp kurtulmak kolay yol olurdu” dedirtiyor…

Ruhu ilk acıtan,

“Bu sefer”le başlayan “son cümleler” oluyor…

Dolunay çıktığından mıdır bilinmez,

Büyük sözleri hep o “ışığın” içine hapsedişin aklına düşüyor…

“Büyük yangınları, küçük alevlerle söndürmek” delilik gibi gelse de,

Bu sefer durumu özetliyor…

Kalan son bi’ kaç külü de suya atarken,

Yeni sayfalar artık yanında bekler haldeler…

Tüm bunların ardına;

“Mehtabı” ekleyen “Dolunay” göz kırpıyor;

“Can” acıtmadan doldurulacak,

“Yeni ruhun döküleceği ‘beyaz sayfalara’”…

Gazı Alınmamış Kola Şişeleri...

2011-03-17T02:45:00.000+02:00

Her “çalkalanmanın” ardından “gaza gelen”,

“Açmamakla” en iyisini yaptığımı;

“Kasadan” nasıl çıktıklarını seyrederken gördüğüm,

Bi’ kaç “sıvı dolu” şişe…

Bazı “hikayeler” anlattılar tam o sırada…

Hikayeler bazen yazmaya başlamadan dersler verir ya;

“İnsanlar hakkında”…

Aynı zamanda;

“Öngörülerimizi” okşarken,

Bizi karar vermeye de iterler;

İyi ya da kötü sonuçlarıyla…

Sonra olaylar gelişir;

Verilen kararların doğruluğuyla yücelir,

Yanlışlığıyla köreliriz,

Bu yüzden “iki ucu keskin bıçak” derler sanki;

“Karar aşaması” için…

Şansının yaver gittiği anlara denk gelince;

“Aşağılayıcı tebessümler” edinirken,

Aksi durumlarda “kafasını kuma gömen devekuşlarına” benzeriz;

Ne Dünya ama!

İşte bu yüzden akışıyla oynanmayacak “dinamikler” var;

“Fazla kurcalamamamız” gereken…

Yoksa biri gelir;

Bizi de değiştirir,

Akabinde istemediğimiz o “yaftayı” üzerimize yapıştırır;

“Gazı Alınmamış Kola Şişeleri”…

Dezenforme Romantizm...

2011-03-06T19:12:00.000+02:00

Kullanıldıkça “ustalaşılan”,

“Miş” gibi yapabilme yeteneği…

İşe yarar düzlük arazide;

Adı “kandırmak” olan…

Varmış gibi gösterilirken,

Çiçekler ve bi’ kaç tatlı sözle süslenirken,

İyi kılıflar oluştu;

Klasikliğe bulanmış sıfatlar olundu…

Ufak roller çizip,

Hikayenin sonu için “kaçış planları” hazırlanırken,

“Sevilmeyen karakter adaylığı” hep cepteydi zaten…

Durum özetleri vardı sırada;

“Alan veren memnun”,

“Böyle gelmiş böyle gider”…

Son noktada çıkarılan günahlarla,

“Birbirimizden arındık”;

Sarıldık gururumuza ve kocaman insanlar olduk,

“Oynanacak yeni oyunlara” enerji depolamaya kaçtık;

İki kelimelik cümle ve bi’ kaç şarkı tarif etti bizi;

“Olmadı kaçarız”…

Dipnot: “Olmadı kaçarız” alıntısı “Büyük Ev Ablukada”dandır efem :)

Yanıma Aldığım Bi' Kaç Hayal Kırıklığı...

2011-03-05T01:20:00.002+02:00

Üstünden geçtiğim, empoze ettiğim, şarkılarla süslediğim benlikler. Hakketmedikleri halde ne çok değer verdiğimi anladım, buna katkı sağlamanız bile yeterliydi, sağolunuz varolunuz. Kiminiz inatla yüzünüzü "bana dönerken", kiminiz "yüz çevirdiniz". Bak hiç birine alınmıyorum, sonuçta bi' bütüne ortak olmanız yeterliydi; "fazlasıyla". Şimdi ne fazladan cümlelere, ne de "şişeler dolusu" romantizme ihtiyacım var, bi' şekilde hepinizi ekarte ettiğime inanırken, "yanıma aldığım bi' kaç hayal kırıklığı" yansıtsın yeter bana; aşkın saflığını ve duyguların var olduğunu...
Yoksa duyguları yok etmek ve onlara yüz çevirmek öylesine kolay ki; "İstemediğin olgulara yüz çevirmek gibi"; "olgun(kendini kandır)" ve sakince"...
Sonuç olarak kendini geliştirmeye çalışan "bünye"nin kendiyle çeliştiği ana tanık olmak yeterli; "içsel bunalımı" yansıtmak için. O nedenle şuna inanmaya başladım ufak ufak; "Ne ilim ne de irfan katkı sağlar öğretmeye; insana "insan" olmayı"...

Dipnot: "Teşekkürler"; tüketilen bi' başka bilinen için...
Dipnot-2(Bu kez gerekli): Kimseyi hedef almadım, yanlış anlaşılmasın sayın egoistler :)

Harita...

2011-03-03T00:43:00.001+02:00

Hiç istemediğin halde çizilmiş sınırlar…

Zamana bırakılamayacak “önceliklerle” çevrilmiş her biri…

Duvarlarla sonlanan “çıkmaz sokaklar”,

Sana kucak açan “mavilikler”,

Hepsine “saygı” duymanın yükü ağır geldiğinde,

Haritayı parçalamak istedin, olmadı…

Ezileceğin daha çok yol var,

“Farkında olmadığın”…

Kaybedeceğin kimler kimler var daha;

“Elinde olmadan”…

Her şeye rağmen,

“Haritana” kattıkları her ayrı renk için,

Teşekkürlerini sunarken,

Hepsine gülümsemeyi öğren;

“Duyulacak vicdan azaplarını” yanına almadan,

Doğmamış güneşleri batırmadan…

#blogumadokunma

2011-03-01T23:13:00.003+02:00

"Ya bak olayın çözümü çok basit; alt tarafı bi' iki DNS değiştirceksin sonra zaten serbest!" ; olayın çözümünü bunda bulmak insanın zoruna gitmez mi diye sorarlar adama...
Öyle ki; evinin anahtarını elinden almışlar ve sen kalkıp; o "saksının altında bi' anahtar daha var, onu dene!" diyip sorunu anahtarı elinden almış olanla çözeceğine inanmıyorsan durumun vahimliği burada başlıyor aslına bakarsan.
Kitap yakıp düşünceleri sindirmeye çalışan zihniyetin; "hukuk çatısı altında", "sanal ortam" içinde benzer bi' tutum göstermesi ve sansürün dibine vurması kabul edilebilir şey değil.
Teknolojinin her saniye biraz daha geliştiği bi' ortamda, "uygunsuz içeriğe" sahip sitelerin "nokta atışıyla" kaldırılmasının o kadarda zor bi' şey olmadığı bu kadar açıkken, kurunun yanında "orman" yakmanın mantığını kim nasıl açıklayabilir?
Bütün bu olan bitenin yanında bu yazıyı, zorunlu olarak DNS değiştirerek girdiğim Blogger'dan yazarak yaşadığım "ironinin" utancını taşımaktayım.
Daha ne kadar kısıtlanacağız, bastırılacağız, susturulacağız bilemiyorum ama bugün için söylenebilecek en yerinde cümle ne yazık ki #blogumadokunma !!!

Bloguma Dokunma!

2011-03-01T13:42:00.001+02:00

Bağışıklık...

2011-02-27T01:27:00.002+02:00

Kazanılmış nitelikli “bağışıklık”;

Yalanların bünyede yarattığı etkiyi, “sürplase” etmeye adamış kendini…

Onunda katkısıyla;

Göz göre göre kandırılmayı “yemedi”…

Kanıt olarak sunulabilecek bi’ kaç “sayısal değer”;

Anlatırken “gri tonları”,

“Renkler ülkesini” terk etmekle yapılan hatayı vurguladı;

Üstüne basa basa…

Bütün bu olan bitene rağmen,

“Zoraki nezaket”e bağlı kalmadan,

Suçlu olana “sırt çevirmeden”,

Sıcak bi’ gülümsemeyle karşıladı tekrar;

“Bağışıklığın” verdiği dersle, yüzü kızarmış bedeni…

Yeniden hayata bağlanmak gibi,

Dört elle tutundu sonrasında “renkler ülkesi”ne…

Ta ki; gelecek yeni “gri tonla” karşılaşana,

Bilinen yanlışları tekrarlayıp,

“Renkleri” solduruncaya dek…

Yol...

2011-02-26T11:49:00.000+02:00

Sıfırdan başlanacak her yol biraz yorucudur. Temelinde bi’ takım sıkıntıları barındırır. İrili ufaklı bi’ takım sıkıntıların yaratacağı “tökezleme evresi”, işin belirleyici kısmıdır aslen. Bu süreçte ya ayağın “çakıllara” takılır ve düşersin, ya da en fazla sendelersin ama dengede kalmayı başarırsın.

Takılıp düştüğün an, büyük ölçüde yolun bittiği, devam etse de nereye kadar gidebileceği meçhul olduğundan, dengede kalmaya odaklanalım.

Dengede kalmayı başardığımız an, bi’ şeyleri yoluna koymaya başladığımız sürecin göstergesi değildir de nedir? Önümüze çıkan problemler, muhtemelen çözümlerine kavuşup, bize nefes aldırmaya başlıyor olacaktır aynı süre zarfında.

Tüm bunların yanında hesaba katılması gereken başka bi’ unsur daha var atlamadan; “yola çıkarken yanımıza aldığımız ego”...

Her şey yolunda giderken(ya da öyle olduğuna dair kendimizi kandırıyorken), ego çıkagelir; “yıkım aracı” edasında. O zamana kadar kurduğun(ya da kurmaya çalıştığın) yapıtaşlarını bir bir yıkmana yardımcı olur “en az vicdan azabıyla”. Başlangıçta sorgulanmayan “ne yapıyorum ben?” kalıbı, sonrasında bu işin “olumlu” yönlerine çanak tutarken, iç rahatlatılır ufaktan. “Egonun”, ruhu okşamasına iyi bi’ örnektir aynı zamanda bu durum.

Yolların, “ego katkılı” devamını sağlayıp bi’ şeyleri “yoluna koyabiliyorsak” ne ala, ama diğer durumlarında yerden yere vurulmaması gerektiği apaçık ortada. Ne de olsa; “Kapanan her yol, açılacak yeni yolların habercisidir”…

Açık Deniz...

2011-02-26T11:09:00.002+02:00

İki üç cahil kafasından çıkmış "244 karakterli kısa mesaj"...
İki üç votka bardağı ve bi' kaç şarkının dindirdiği yaralar açtılar;
"Deniz kokusuyla ayılmış" ruha...

Sonraki sabaha bi' kaç antibiyotik alındı,
Bedeni rahatlatmak adına...
Ruh zaten rahattı;
"Hiç olmadığı kadar"...

Mesajın geldiği telefonu bile hatırlamaz oldu ya sonra;
Olayın iç yüzünü yansıtır oldu bu durum...
Ve sonra yine "açık denizlere" yol aldı...

Yosun kokuları bile işlememişken,
"Sünepe"ler mi parçalayacaktı,
Açıklara demir atmış tekneyi?

Açılan yelkenler ve biraz meltemle hareket ettiler,
"Yeni ufuklara"...
Sessiz, sedasız...

Olmaz denilen oldu sonra,
İhtimallerin ötesine geçti durum...
Tüm bunların arasında "su aldıklarını" farkedemedi kaptan...

Ve yine battılar...
Yenilenip çıkabilmek,
"Bu sefer"le başlayacak cümleleri kurabilmek adına...
Hesapta olmayan;
Kaptan denize düştü,
Gemi battı,
Açık deniz ise hala orada...
Sevimsiz şey,
Sonsuzluğu temsil ediyor;
Kimseyi umursamadan...

Yağmurun Getirdikleri...

2011-02-25T17:18:00.011+02:00

Havayla uyumlu tesadüfler vardır ya;
İşte o "piyano eşliğindeki şarkı" da tam öyleydi...
Güneşin, bulutların arkasına saklandığından bahsederken,
Az sonra bastıracak "yağmur"u da işaret eder oldu gizliden gizliye...

Yağmurda ıslanmak mı?
En sevdiğin şeydi halbuki...
Sırılsıklam olunan her an,
"Arınılan anlardandır" diyip keyifli hale bile getirirdin...

Bu kez "optimistlik" tutmadı anlaşılan,
Yağmura bile kızdın içten içe...
Zaten şarkı da bitti bu sırada,
Sırasını "sessizliğe" bırakıp,
En uzağa yol almış bi' şekilde...

Mum...

2011-02-20T21:32:00.000+02:00

Biraz kremayla süslenmiş pasta kalıbı,
Keyfine göre meyve,
İstersen biraz da çikolata...

Geride kalan her yılı temsil edenlerden birer tane,
Yeni gelecek olanı da unutmadan...

Ahengi bozmadan kutlayacaklar arasından çıkan seslerden bir kaçı;
"İyi ki doğdun!"
"Nice senelere!"
"Doğum günün kutlu olsun!"...

Ve önünde hazır duran pastanın sunduğu "alev yığını" arasında tutulacak dilekler,
Söndürülecek mumlarla karşılayacağın yeni yaş için;
Ufak bi' hediye olsun bu yazıda...
Yeni yaşında umarım her şey dilediğin gibi olur,
Nice mutlu yaşlara!

Dört Taslak...

2011-02-18T21:43:00.001+02:00

Kullanılan kelimelerin özenle seçildiği dört taslak duruyor önümde. İçlerinde büyük beklentileri barındırıyorlar. Yazılırken çok büyük umutların sözcüklere döküldüğü bölümler olduğu gibi, yer yer umutsuzluğun kol gezdiği kısımlarda var. Anlaşılan o ki; yaşanan "karmaşa", tüm yönleriyle ele alınmaya çalışılmış.

Tarih sırasına koyup okumaya başladım ilk elime geçtiklerinde. İlk iki taslak oldukça sıradandı. Tekdüze aşkı anlatmak bu olsa gerek diye düşündüm. Bi' kaç süslemeyle bi' takım itiraflarda bulunup, toz pembe hayaller kurulmuş. Bundan klasiği "Türk filmlerinde" olur diyesim bile geldi, o derece fenaydı durum.

Üçüncü taslak, daha ayakları yere basan, buram buram realite kokan bi' çalışma olmuş. Artıları ve eksileriyle durum özeti yapılmış, birazda "iç hesaplaşma" barındırmıyor değil hani. Farklı yönlere parmak basarken, kahramanın içinde taşıdığı "umut deryasının" etkisi de devam etmekte unutmadan.

Ve son taslak..."Özenle yaptığı binayı, kendi elleriyle yıkan adam" resmedilip, dramatik bi' son hazırlanmış. Sona düşülen dipnotla, gururunu okşamayı da ihmal etmemiş yazar; "Ve bu da dördüncüsü, artık ben bile pes ettim..."

Dört taslak...Kurgularından alınacak derslerden çok daha fazlasını sundular : "Bir kenara atılıp yüzlerine bakılmayınca, insanın kendi yazılarına bile nasıl yabancılaşıp günah çıkarmaya yeltendiğini ve kişilerden kaçarken taslaklara "üvey evlat" muamelesi yapmanın aslında iyi bi' şey olmadığını..."

Ağırlık...

2011-02-15T22:39:00.005+02:00

   Denizi hep dalgalı severdi zaten. Doğru düzgün yüzmeyi öğrenmemişken bile şikayet ederdi; "Niye bu kadar sakin?" diye. "Sakinlik arasaydım havuz orada, o kuytuya bırakırdım kendimi ne halim varsa görürdüm!" diye haykırdığını bile hatırlıyorum.
   Kumlu oyun parklarında durmadan bi' o yana bi' bu yana koşuşturmasını, tahterevallideki "monoton salınımlar"dan uzak durmasını daha iyi anlıyorum şimdi düşününce. Belki buna "doyumsuzluk" diyen olacaktır ama sürekli farklılık aramasını ben hiç yadırgamadım.
   Baştan beri üzerinde olan "ağırlığı" keşfedene kadar, o tahterevalliden kaçan ve dalgalara koşan çocuk oradaydı. Ağırlık, montunun iç cebine saklanmış ufak bilyevari bi' havada olduğundan mı bilinmez, biraz zaman almıştı bu "tatsız keşif"...
   Gün geçtikçe ağırlığın olgunlaştırdığı bünyelere benziyordu. Kuytular aramaya başladı zaman akarken, "soluklanmak istiyorum" der bile oldu; ne büyük palavraydı ama.
   Ortak paydaları es geçip farklılaşmaya gidenlerin arasına katıldı daha sonra. Kendince "yenilendi"; ruhuna yeni süsler yapmakta buna dahil. Ne gösterişler yükledi bu süreçte, baktıkça gülümser oldum haline ya neyse.
   Bi' süre sonra "ağırlık" görevini tamamladı. Artık ne ağırlığın ona, ne de onun ağırlığa ihtiyacı kalmıştı. "Mutualist" ilişkilerinin sonunda ayrılma vakti geldi. Ağırlık, "içindeki çocuğu" aldı ve "donanımlı ruhu" ona bıraktı.
   Şimdilerde hesaba katılmayan iki öğe ruhunu acıtıyor; "dalga sesleri" ve "oyun parkındaki tahterevalli"...

Ders(2)...

2011-02-14T00:10:00.001+02:00

Biraz klarnet sesi,
Anlatabileceklerini anlattığını ifade ederken...
Yeni "yelkenler" sundular,
"Kadehler dolusu meyler" içinde...

Sen ise elinin tersiyle ittin;
"Yalan maceralara" kapılmayı...
Peki ne değişti?
Hiç bi' şey mi?

"Değişimin" vereceği zararları düşününce;
"İyi ki değişmemiş be!"...
Böylesi en güzeli bak,
Kimseyi kandırmadan,
Her şeyden önce "kendini"...

Tahtalar dolusu olmadı belki ama...
Bu derste fena değildi sanki...
En azından "sıkılmadan" dinledin;
"Sıkılarak" tecrübe etmektense;
Yine şansın yaver gitti...

Tebeşiri yerine bırakan hocaya dönüp soralım o zaman;
"Bi' sonraki ders ne zaman?"...

Boşluğa Yazılmış "Gerekli Sözler"...

2011-02-07T00:10:00.003+02:00

   Ve yine aynı konum. Sırıtışından belliydi zaten o ayrı konuda, yeni bi' deneyim oldu be olum! Tamam bak herkes kendine göre mükemmel, hatta süpersonik(dur buraya afilli 'modernize' bi' söz ekliyim de havam olsun felsefesi hakim!). Arka arkaya sıralanmış üç saçma cümleyi mantık çerçevesine sokmanın zamanı geldi gibi mi? Cık, bu kez değil ! Arada saçmalamak istersin ya, o zamanlardan biri olucak bak bu. O yüzdende "toplum tarafından hoşgörüyle karşılanan" sözler arasında yer almayacak( Sanat, sanat içindir yavrum bak; böyle düşünen adama ne desen boş!).
   Şimdi saçmalamamız şöyle başlıyor; ortada yaratılmaya çalışılan bi' kurgu var, bildiğin "ilkokul masal kitabı" gibi düşün, onun üzerine ekler yapıyosun, yok şu olsun, yok bu olsun gibisinden. Sonra canın sıkılıyo, hatta bi' ara "napıyorum olum ben!!?" diye kendine soruyosun(hiç bulamayacağın cevaplar var yavrum! O da bunlardan biri sanki!). Sonra afedersin ama hiç bi' cacık(burda kullanılacak daha "hoş" bi' kelime var ama neyse benim yerime sen koy, hey bu yazıyı hala okumaya kararlı insanoğlu!) olmayacağı ortaya çıkıyo.
   Neyse sıkıcı konular bak bunlar! Takılmaya bakcaksın, kasmadan, kasılmadan...Ondan delinin kuyuya bağırması gibi, kelimeler kuscaksın arada, iyi geliyo, şimdilik eyvallah ya da görüşürüz gibi bi' şeyler...

Detay...

2011-02-06T02:17:00.001+02:00

Kadehte durduğu gibi durmadı...

İçtikçe "açtı" mı?

Kendini kandıran "embesiller" arasına hoşgeldin...

Gözden kaçan "detaylar"ı yansıtmadılar çoğu kez,

"Düzlük" vaat ettiler,

Seni düşüren "engebelerden" haberin olamadı...

Mutluluk şişenin sonuna,

Ya da ertesi günkü "şapşal hali" toparlayana kadar mıydı sahiden?

Bu yüzden mi; "Çok kabasın Dünya!" diye çırpındırdı seni umutsuzlukla...

Şimdi gözlerin açık,

Aldığın "öğüt" tam karşında duruyor, o "kaba saba ekranda";

"Neyi zorluyorsun çocuk, sen "hiç" 'olmadın' ki..."

"Savrulmadan Önce Son Çıkış"...

2011-02-02T21:52:00.001+02:00

Sarhoşken aramaktan öteye durum bu kez...
Sarhoşken kalbinde hissedip,
Onu "korumaya" almak üzerine,
"Kendinden" bile...

"Vay be! Ne büyük paranoyaklık ama!" dersen;
Ben de onu düşündüm zaten,
Bu satırları yazarken...

Ve son üç noktayı sana bıraktım,
Belki devam ettirirsin diye;
Salıverdim "ruhumu",
O "dumanaltı" olmuş gecelerden birinde...

Marjinalim, Marjinalsin, Marjinal...

2011-02-02T17:30:00.000+02:00

*"Sorgulamadan" inandığın kimseler veya inançlar olmadığı,
*Biraz olsun "bilimin ışığında" aydınlanmayı seçtiğin,
*Zaman zaman "kafan güzel" olduğu,
*Senden farklı düşünenlere "küfretmediğin",
*Onları sindirmeye çalışmadığın,
*"Kandırılamadığın",
*Hala "direnmeye" çalıştığın için,
"Marjinalim, marjinalsin, marjinal"...

Dipnot: Bu yazı "+24" ögeler içermektedir...

Üşüyen Eller...

2011-01-30T10:34:00.000+02:00

Ne şarkıdır ama "Vega"nın "Uçları Kırık"ı...
İnsanın dinledikçe dinleyesi gelir ya, tam o cinsten. Herkes bi' şeyler bulur illa ki içinden(Burda kendimi Vega menajeri gibi hissetmedim değil :) ).
Bende "üşüyen eller"e takıldım fena halde. "Yanarken yanakları, üşürmüş elleri" cümlesiyle derbeder etti bildiğin. Sahi bu kadar kandırabilir mi insan kendini diye düşündüm. "Ellerin" üşüdükçe, "yanakların" sımsıcak olsa ne yazar diye seslenesim geldi, bir zamanlar ellerini ısıttığım "çocuğa"...
Sonra bırak dedim. Mis gibi bi' "Pazar Kahvaltısı" paklar seni. Bitirdim yazıyı ve geçtim sofraya...

"Mala" ve "Renkli Duvarlar"...

2011-01-29T20:54:00.001+02:00

   Yapmaktan çok "yıkmaya" yarayan bi' alettir "mala". Sıvaları kazıyıp duvarları çıplak bırakmaya yönelik amaç güder. "Olamayacağı" kalıplar olan "renkli duvarlar", her zaman canını sıkmıştır. "Renksiz" bi' mala olmanın depresif halini yaşar çoğu zaman. İlk bulduğu fırsatta duvarları sıvamaya çalışır. "Ben olamıyorum, o zaman onlarda yok olsun" tarzında bi' felsefe edinmiştir kendine.
   Tüm bu olacakların duvarları harap edeceği, onları "döküntü" haline getireceği bile düşünülür. Hatta bu beklentilerin yarattığı sevinçler vardır ki; bazı "egoları" tatmin etmeye yarar.
   Atlanılan ufak bi' detay göze çarpar sonra. Duvarlar yeniden boyanacak, bu kez daha büyük ışıltılar saçacak ve "çaresiz mala" yine bakakalacaktır "gri tonlarda".
   Bu yüzden "malalara" gücenmeyin, unutmayın sizin parlamanızı sağlayacak en önemli ögelerdendir onlar...

Dipnot: Bu yazı, tüm "renkli duvarlara" ithaf edilmiştir...

An...

2011-01-29T02:28:00.004+02:00

Ummadığın zamanlarda,
Tarif edemediğin soluklarda,
"Can bulmak" gibi...

Dalga seslerinde,
Martı çığlıklarında,
"Atonal koro olmak" gibi...

Boşlukta kaybolduğunda,
Kendini yenik saydığında,
"Hükmen kazanmak" gibi...

Yağmur kokusuna,
Toprak kokusunu ekleyip,
"Arınmak" gibi...

Ruhunu çarpanlarına ayırıp,
Bulduğun çözümlerden,
"En güzelini" seçmek gibi...

"Hayatın ahengi"ne kaptırmışken kendini,
Sonsuz olmayı dilemek,
Hep olmayı istediğin o "an"da olmak gibi...

Kaftan...

2011-01-27T23:38:00.005+02:00

Kırmızı,
Kiremit rengi,
Gri...
Sahi bu çatıları yaparken ne güzel hayalleriniz vardı dimi?

"Modernize" olmuştunuz,
Kendi "rüyalarınızı" oluşturmuştunuz,
Başkalarına "kabuslar" yaşatarak,
"İnsanlığı" hiçe sayarak...

Kurulu düzenleriniz,
Asfalt yolların iki yanına savrulmuş "ikiz evleriniz"...
"Söyleyin bizden ne istediniz?" diye soranlara da dönüp;
"Sizi özgür kılmak" dediniz ya;
Bizdeki "hayalperestleri" de kendinize hayran ettiniz...

O meşhur "yardımlardan",
Bilinçaltına işleyen "reklamlara" kadar...
Bizleri resmen "yediniz"...
Bazen "gaz" yaptı belki...
Ama merak etmeyin,
O bize "verdiğiniz" gazdır olsa olsa...

Şimdi hepimiz birer "fenomen"e dönüşüp,
"Markalaşırken"...
Kendi "gezegenlerimizi" yaratır olduk;
"Uydularımızla" beraber...
Ve daha bi' benimser olduk;
Üzerimize biçildiğini sandığımız "kaftanları"...

B.P.B.

2011-01-25T15:32:00.002+02:00

Sıkıcı bi' Rus filminden sahneler gibi,
Savrulurken damlalar,
Gözündeki perdeleri kaldırmaya yardımcı olacaklar,
"Karabulutların" arasından yüzünü gösteren "güneş" eşliğinde...

Karamsarlığın saçmalığını işaret ederken,
"Sevimli melodiler"...
Yanında olanların kıymetini anlatacaklar,
"Bir kez daha"...

Dağıtacağın başrollerle başlayacak yeni hikayelerle,
Şekillendireceğin "renkli kurgularla",
İşaret edeceğin "idea yansımaları" olacak;
"Güzel" diye nitelendirilen...

Ve tüm olan bitene bakıp,
Gülümser halde bulacaksın kendini,
"Bağımsız Paragraf Birleşimlerinde"...

Savunma...

2011-01-24T21:29:00.001+02:00

Sudaki "metal" tadını hissedersin ya,
Öyle durumlarda suyu içmek için direnmek niye?
İşte o yüzden "tükürmeni" istedi,
Bi' yudum daha almaya kalkmadan...

Sonraki aşamada "savunma" gerekti...
Bazen "günah çıkarmaya" kadar gidecek olan...
Süreci monotonlaştıran cümleleri doğurdun,
Her seferinde biraz daha "gürleşti" sesin;
Bu "sığınmacı" tekrarlarda...

Ve "alışılmışın dışına" çıkmadan haykırdın yine;
"Vermediğim umutlar için, riyakarlıkla suçlanamam"...

"Uğur"lar Olsun...

2011-01-23T13:42:00.004+02:00

Kaleminin ışıltısıydı;
"Karanlığa" yenilmeyen,
"Aydınlığı" işaret eden...

"Zihin açıcı" etkiler yaparken "yazdıkları",
Birileri bundan rahatsız oldular,
"Katline" imza atabilecek kadar...

"Susturmak",
"Unutturmak",
Yerine "kendi idollerini" empoze etmeye çalışmak...
Çok isteyipte başaramadıkları,
Yıllar geçse de başaramayacakları,
"Amaçlar silsilesi" olarak kaldı bu eylemler...

Ve şimdi "biz";
"Gururla" anıyoruz seni;
"Korkmadan",
"Karanlığa teslim olmadan",
"Bildiğimiz yoldan şaşmadan",
Dilimize "pelesenk" olmuş o cümle eşliğinde;
"Unutmadık Seni!"...

Ve Sen Yine Mutlu Olacaksın...

2011-01-22T01:34:00.002+02:00

Hem de öyle böyle değil...
"Oh be!" diyip arkana yaslanacak,
Ya sabah yapacağın omletin "sosunu" düşünecek,
Ya da akşam hazırlayacağın, bi' türlü sevemediğim,"brokoli"nin...

Çoktan unutmuş olacaksın,
"Gözünün yaşına bakmadan" sildiklerini...
Bu yüzden diyorum ya;
Sen yine "mutlu" olacaksın,
"Dün, seni mutlu edemediğim kadar"...

Net...

2011-01-21T03:23:00.003+02:00

Lafı "eveleyip gevelemeden",
Alışılan şekilde,
"Düz erkek mantığıyla",
"Net" bi' şekilde ifade etmek mi?
Bu kez değil...

"Alengirli yollarda",
"Bulutları" işaret edip,
"Gökyüzü" yokmuş gibi davranıp,
"Birilerinin kafasını kaldırmasını istemek",
Gözlerini "duvarlardan" çekerek...

"Olmayacak dualara edilen aminler" gibi,
Umutsuzluğun içinde umut biriktirircesine,
"Ütopik" olmak...
Sanki hiç olmamış gibi,
Sanki hiç "yanmamış" gibi...

Bi' süreliğine "tatile çıkmak" var sonra...
Tüm "hayalperestliğinden" arınmış halde geri dönüp,
"Alışılmışın dışına" çıkmadan,
"Çizilen sınırlarda" dolanıp,
"Düz" olabilmek adına...

"Seni sen yapan değerlerden,
Bi' kez daha vazgeçebilmek adına"...

Dipnot: Bu güzel "muhabbet akşamı"nın ardından çıkan bu not için teşekkürler "gencos" :)

Silgi...

2011-01-16T04:28:00.006+02:00

Kavramlara ve insanlara;
Önce "anlam",
Sonra "duygu" yükleyip,
İnşa edilen devasa cümleler...

Belki duygular kolay "erimez" ama,
"Anlamlar" kaybolmaya başladığında,
Yaptıklarını yıkmak konusunda ustalaşır;
"Aciz ruh"...

Ve yola koyulur...
Başta "sımsıkı" tuttuğu kalemini,
Her şeyi yok edecek olan "silgiyle" değişir...

Silinen her satır hafifletirken "ruh"u,
Boşalan sayfalara bakıp böbürlenir;
"Kendini de sildiğini bilmeden",
"Beyaz sayfaların karanlığını göremeden"...

Mutluluk Artıkları...

2011-01-15T01:15:00.001+02:00

Yaratırken hevesimizi çok mu belli ettik?
Sonrasında "çöpe atacak" kadar "israf etmeyi" göze aldığımız,
"Mutlulukları"...

Sandığımızdan kolay mı oldu yoksa,
"Günü geçmiş" her şey gibi onlardan da,
"Kurtulmak"...

Ya da etkisi hiç geçmeyecek,
Aldığımız nefesleri bize dar edecek,
Geceleri bize "hüzün" çöktürecek,
"Sancılar" olarak mı kaldılar?

Hepsinden biraz var aslına bakarsan...
İyi ya da kötü,
Bedenimizde taşıyoruz,
"Mutluluk artıklarıyla" bezenmiş "ruhu"...

Ve zaman zaman aç kalıyoruz,
Değerini bilemediğimiz "artıklara" bile...

Efendi...

2011-01-10T03:54:00.001+02:00

Başlangıç mönüsü "nezaket" ağırlıklı...
Kibarlıktan ödün vermeden,
Sempatik olmak üzerine...

Ara sıcaklarda "romantizm" var...
"Gülleri" fütursuzca saçıp,
Küçük hediyelerle "mutlu masallar" anlatmak...

Ana menüde "baba idealizmi"...
Ne kadar benzer yanın olursa,
O kadar "şanslı",
Üzerine "gelecek planları" yapılan olursun...
Ve belki de "sonsuza dek"le başlayan cümlelerin;
"Baş kahramanı"...

Tatlı niyetine "çocuklar"...
Sahiplenilecek yeni sorumluluklar,
Paylaşılacak yeni sevinçlerle süslenecek,
"Keyif dolu masalar"...

Yemekten kalkmadan önce "yolluk"ta var tabi...
"Huzur dolu" tonton bi' yüzle karşılanacak,
"Son demler"...

Söylesene "sofraya" oturmadan önce,
"Efendi" olmaya ne kadar hazırsın?

Balon Hayaller...

2011-01-07T20:54:00.002+02:00

İhtiyacımız olan şey,
Ufacık bi' kahve molası...
Konuşmaktan çok susmanın anlamlı olduğu bi' ara...
"Anlaşabilmek" adına...

Aslında ne kadar "geniş" göründü önce manzara,
"Ortak payda"da bi' o kadar büyük...

"Ne değişti" diye sormaya vakit bulamadan "eridi" ya,
Beraberinde "balon hayaller"i de götürerek...

Arkasından bakarken tüm olan bitenin,
"İnancını kaybetmemen" gerektiğini fısıldadı rüzgar,
Ve ekledi;
"Balonlardan göremediğin gerçek, artık çok daha yakın"...

Nötr...

2011-01-05T20:21:00.004+02:00

Ufak kıvılcımlarla başlayıp,
Körükleri esirgemeden yanına alıp,
"Gemileri" de içine atıp,
Yaratılan "devasa yangınlar"...

Her "damla"da biraz daha sönüp,
Yaşananları "küllere" dönüştürüp,
"Yığınlar" bıraktılar,
"Toprağın" üzerine...

"Yeni yeşeren umutlar"la,
Yığınlardan arınıp,
"Alevlerdeki maviyi"** yeniden görmek adına,
Karşılanan "duygusal kutuplar"...

Akabinde, benzerliklerin yarattığı "deja vu" çağrışımlarında,
Hayalleri "kara deliklere",
Ruhu "kutupsuz evrene",
"Alevlerdeki maviyi" ise gökyüzüne bırakıp,
"Nehrin iki kıyısına"** da bakıp,
"Seyre dalmak";
"Nötr konumlarda"...

**"Dar Williams"ın şarkılarından alıntıdır.

Dipnot: 31/12/2010'a ait, "mabet katkılı", yılın son notu :)

Mola...

2011-01-03T16:32:00.010+02:00

   İnsanın yazdığı notlara "ihanet" etmesi pek hoş bi' şey değil sanırım. Bu yüzden, çağrışımlar sonucu ortaya çıkarılan bu notları "gözden çıkarmak" gibi bi' durum söz konusu olamayacağından, yeni gelenleri "katletme yoluna gitmek" daha az vicdan azabına yol açıyor.

   Öyle ki; "zihin süzgeci"nden geçen kelimeleri savuşturmak adına "dikkat dağıtma" yeteneğini kullanmayı öğreniyorsun. Sonrasında fotoğraf karesinde de olduğu gibi, başlangıçta cümleler silinip, ardından kelimeleri kaybedip, finaldeyse harflerden dahi eser kalmamış beyaz sayfalar, tüm "boşluğunu" yansıtıyor. Başlangıç için keyifli bi' süreç belki. Özellikle de "yazılar anlamlarını yitirmeye başladığında". Ancak, aradan bi' süre geçtikten sonra, bilinçsizce oluşturulan bu "oto-kontrol mekanizmasının" verdiği hasarları toparlamak epey uzun zaman alıyor. Bu sefer "yaratılan zindanlarda boğulma süreci" başlıyor. Bi' bakıma rüzgarın tersine dönmesi, bi' şeyler üretmek isteyipte üretememek.

   Madalyonun diğer yüzündeyse, bu süreci yaşayıp ders çıkarma durumu yer alıyor. İyi-kötü yaşanan, bi' nevi "bunalım"ın ardından, yaratılan yeni "kaos ortamlarında" bilinçli davranmak. Hatta bunu bi' atasözüne dayandırmak gerekirse; "sütten ağzı yanan, yoğurdu üfleyerek yiyor". Sürecin bi' nevi "mola" vererek atlatılması, sonrasında bu durumun "fırsata" dönüştürülmesine de olanak sağlıyor. "Yeniden doğmuş gibi hissetmenin" tam karşılığı da diyebiliriz aslında bu duruma.

   Sonuç olarak; yazmaya küsüp, ondan "kökten" vazgeçmenin ne kadar zor olduğunu düşünürsek, biraz "mola" herkese iyi gelir arada. Bu nedenle "daha nice molalara"...

Kelepçe...

2011-01-02T20:59:00.001+02:00

Bileklerini kanatacak kadar sıkı,
Ya da hissedemeyeceğin kadar geniş,
Nasıl olursa olsun,
"Kelepçelerini seçmekte özgürsün"...

İster bi' anlık heyecanla,
İster "hassas terazinde" defalarca tartarak,
Hesaplı veya hesapsız...
"Kelepçelerini seçmekte özgürsün"...

Gideceğin "zindanları" bilmeden,
"Parmaklıkları" hayal bile edemeden,
Gözlerini sımsıkı kapatmış bi' halde,
"Kelepçelerini seçmekte özgürsün"...

Teşekkür...

2011-01-02T20:51:00.003+02:00

Bu kez ne "yağan yağmur"a,
Ne "karşı kıyıdaki sarı ışığa",
Ne de kadehler dolusu "mey"e...

Yalnızca;
"Eylül meltemi"nde,
"Kalem"le yeniden barışmayı sağlayan,
"Kahvenin acımtıraklığının" sadece tadıyla ilgili olamayabileceğini öğreten,
Her şey bir yana,
Bunca kelime ve yazıya "ilham kaynağı" olan,
"O", "sevimli zeka"ya;
Bu, "gecikmiş teşekkür"...

Girdap...

2010-12-30T03:54:00.003+02:00

Süslü kelimeler,

"Şatafatlı" şekilcilik,

Zihin kıvrımlarından çıkma çağrışımlar eşliğinde,

"Gereksiz gösterişçilik" üzerine kurulan,

"Soyut Umut Heykeli"...

Umutsuzluğun kol gezdiği,

Karamsar kurgusuyla,

Göze batan "imla hatalarının" rahatsızlık verdiği,

Sonuca bi' türlü ulaşamayan,

"Masal"...

Anlatacağı masallar öncesi,

Keyfi kaçmış,

Harcanacak çabaların anlamsızlığında,

Boğulmaya yaklaşmış,

"Ravi"...

Üç ögeyi bir arada tutan,

Birbirlerine "hayat" vermelerini sağlayan,

Sonsuz "girdap"...

Hal böyleyken,

Hangi biri vazgeçebilir ki, bir diğerinden?

*Ravi: "Masal anlatan kimse"...

Candi'me...

2010-12-27T23:41:00.001+02:00

Gözlerini ilk açtığında,

Seni kucağına alan Tülaycığımın tasviri hala kulağımda,

"Ne tatlı doğmuştu ama!"...

"Bu misafir ne zaman gidecek?" diye sormuştum ya başlangıçta,

"İyi ki var o misafir!" diyerek cevapladım o "gereksiz" soruyu da sonralarda...

"Paylaşımın değerini" anlatırken,

Bağların ne kadar güçlü olabileceğini,

"Katkılarını" "es" geçmemem gerektiğini de işaret etti;

"Geçmişin yansıması"...

Ve bugün...

Sen,

"Hep mutlu olmasını dilediğim",

"Home-Friend"im:),

"Badi'm",

Ve çok daha fazlası...

"İyi ki varsın!",

"İyi ki bizimlesin!",

"Saatin on ikiyi bulmasını beklemeden" söylüyorum bu kez :);

"İyi ki doğdun!",

"Mutlulukların", "başını kaplayan bulutlar" olacağı yepyeni bi' yıla, yepyeni bi' yaşa...

Göç...

2010-12-27T01:00:00.001+02:00

Yeni hayaller,

"Kapağı zorla kapatılmış" bavullar içindeler...

İlk etapta "daha iyi bi' hayat",

Sonrasında "parçalanmış suretler" bulacaklar...

"Gelenek", "kültür" diye dövünüp,

"Dejenere" olmayı kutlayacaklar çoğu zaman...

Tüten "soba borularından",

"Şömine alevleri"ne yapılan geçişte,

Önceleri "görgüsüzlükle" yaftalanıp,

Sonrasında "efendi" olacaklar "paranın gücüyle"...

Şimdi yoldalar...

Belki otobüslerinin mola verdiği bi' kafeteryada,

Bunları akıllarının ucundan bile geçirmeden,

"Çaylarını" yudumluyorlar...

Ve şehir...

Yeni kahramanlarını karşılamayı bekliyor her zamanki gibi...

"Sessiz" ve "gri" tonlarda...

Tükenmek...

2010-12-26T04:51:00.006+02:00

"Sığınağımızın tam içinde";
Buğulanmış camın arkasında durarak,
Yağmurda seyre dalarak,
"Battaniyemizin altında";
"Tükenmek"...

"Açık mavide";
Sonsuzluğa kaptırarak,
Saatin son salınımlarını duyarak,
"Kalbin son çırpınışlarında";
"Tükenmek"...

"Aklın ücra köşelerinde";
Mantıkla savaş verirken,
Tam kazandım diye sevinirken,
"Kaybetmenin hafifliğinde";
"Tükenmek"...

"Aşkın kaynağında";
"Kalbi" öldürerek,
Onu derinlere gömerek,
"Hissizleştiğinde";
"Tükenmek"...

Yeşil Eldiven...

2010-12-25T01:25:00.002+02:00

"Loş ışık ajandasından...";

Sessiz yürüyüş...
İçinin "kanadığını" hissederek...
Adımlarını geri atmak isteyerek...

Hiç üşümeyen eller vardı bu sırada,
Hep üşüyenleri "ısıtan"...
Onları da hapseden,
Bi' çift "yeşil eldiven"...

Yolun sonuna geldiğinde,
"Eldivenleri" atıp,
Üşüyenin ellerin değil,
Ruhun olduğunu farkedip,
"Yutkunamadın"...

O nedenle midir bilinmez,
O gün bugündür,
Eldivenler çekmecede,
Sen ise kuytuda kaldın,
"Kurtarılmayı beklermiş gibi"...

"Karpuz-Peynir"...

2010-12-25T00:03:00.003+02:00

"İstersen bırakayım da sen kes!"...
Nasıl da keyiflendirmişti bu cevap seni ama...

Şımarıklığın dışa vurumunu gösterirken "pervasızca",
"Alaycılıktan hiç vazgeçmeyeceğini" de ekledi ya,
Tam bi' "ego" tatmini oldu sana...

Tüm o "sıcaklığın",
"Nemin" içinde,
Hatırında kalan tek öge oldu ya sonra,
"İtinayla" hazırlanmış "karpuz-peynir"...
"Hadi bakalım" sorgula dedi fısıltıyla;
"Olan biteni"...

"Yok" dedim...
O kadar "basit" değil...
Başlangıçtaki "fırtına"ya ihanet etmem bu kez...
Her ne kadar sondaki "hortumu",
"O" yaratmış olsa da...

"Ayrıntılar"a bakıp gülümsedin sonra...
En önemlisi cesaretini tebrik ettin,
Kurulması zor o cümleyle baş başa;
"Her şeye rağmen güzeldi"...

İyi Çocuk Ama...

2010-12-24T01:28:00.001+02:00

Sabretmeyi bilmiyor...
Haddinden fazla kaptırıyor kendini...
İnan ben bile sevemedim bazen,
Tüm o "açık yürekliliğine" rağmen...

Korkutuyor...
Yaratmaya çalıştığı "dünya",
Kocaman bi' ütopya olduğundan belki de...

Huzur vermiyor...
Sürekli bi' "karanlık" arayışı,
Sürekli bi' melankoli...
Halbuki biraz önüne baksa,
O da çoktan görürdü,
Elinde tuttuğu sapsarı "güneş"i...

Yanılıyor...
"Alamayacağı yanıtlara" sorular seçip,
Kendini kandırıyor...
Sonra da "taslaklarını" oluşturuyor,
"Rengarenk"...

Olmuyor...
İçine sinmiyor...
"Boşluklara" yeniliyor bu kez...
"Gün ağarırken" bırakıyor kendini,
"Ayaz"ın ruhunu serinlettiği,
O "meşhur kanepeye"...

Tuhaf Keyifler...

2010-12-23T01:57:00.001+02:00

"Loş ışık ajandasından...";

Aldığın tuhaf keyiflere,
Bir yenisini daha eklemek...

Kör kuyulara bırakıp ruhunu,
Ardından onu kurtaran kahraman olmak gibi mesela...

"Aşık olunan kadın"a,
Bi' türlü itirafını yapamamak var sonra...
Onunda ne umrundasındır şimdi,
Dimi ama?
Hayallerini anlatmaya kalksan,
O bile sıkılırdı bi' süre sonra...

İyisi mi;
"Susmayı" dene bu kez;
Bu "tuhaf keyiflerin" süslediği "manzara"nda...

Çocuk...

2010-12-22T02:51:00.003+02:00

Gördüğün ilk kuytuya kaçmak...
"Kolayı seçmek"...
Yaptığın en iyi işler bunlar...

Elinden kayarken ilham kaynağın,
Ne zahmet edip haykırdın,
"Kal! Gitme!" diye,
Ne de "saklandığın yerden" çıkabildin...

Birinin gelip seni almasını mı bekliyordun yoksa yine?
"Daha çok beklersin" demek geçiyor içimden sadece...

Evet çocuk, sana kızgınım bu kez...
Yapabileceklerin bu kadar fazlayken,
Hiç bi' şey yapmadığın,
"Ne etliye, ne de sütlüye dokunmadığın",
"Kendini doğru anlatamadığın" için...

Şimdi durma!
Senin için yarattığım,
"Rengarenk Oyuncak Dünya"na geri dön!
Ne de olsa orada,
"Yapay mutluluklar",
"Seni uyutmaya" yetecek kadar çoklar...

Dokuz Numaralı Peron...

2010-12-21T11:56:00.000+02:00

Suç işlemişcesine edilen acele...

Tatsız tuzsuz veda...

Son bakış,

"En sonuncusundan"...

Artık ne "okaliptüs" ağaçları renkleriyle cezbediyor,

Ne de o ağaca "tırmanmış olanlar"...

"Enkaz" devralmak böyle bi' şeyse eğer,

Yıkıntılar arasında ne çok kayıp verdiğini umursamıyorsun,

En azından "bi' süre sonra"...

Ardından uyanırken güne,

Gözlerini açmadan aklına düşen "peron" oluveriyor...

Taş duvarlardan anlam çıkarmakta üstüne yok ya,

"Masal tadında" düşüveriyorsun yine;

Yeni "enkaz"ların peşine...

"Ölüme ne kadar var?"

2010-12-19T01:09:00.003+02:00

Bu soruyu duyup benzin atmış,
Ruhunu boşluğa bırakmış,
Anlamsızlığa sürüklenmiş,
Sessiz kalmıştın...

Sevdiklerinin elinden kayıp gitmesi,
Elinden bi' şey gelmemesi,
Öylece bakakalman,
"Gasılhane" kapılarında...

Bi' gün sende oradayken,
Birileri de sana böyle bakıp,
Gözyaşlarını akıtıp,
Cansız bedenini "öpüyor" olacak ya,
İşte o an anlayacaksın belki de,
"Değer" yargılarının anlamsızlığını...

Dipnot: Bu yazı, canımdan çok sevdiğim "babaannem"e ithaf edilmiştir...

Yavan Polyannacılık...

2010-12-18T00:29:00.003+02:00

Herkeste bi' dert,
Herkeste bi' tasa...
Sormazlar mı adama;
"Nereye gidiyorsun?" diye...

Verilecek cevap o kadar "karmaşık" ki;
Kimsenin ağzını bıçak açmıyor...

Tüm bu olan biteni seyre dalıp,
Gözlem yapıp,
"Yaraları deşmek";
Ne sevimsiz hareket ama?

Biraz olsun "gülümseme"yi öğretseydi hayat insanlara,
Dünya çok daha farklı bi' yer olmaz mıydı acaba?
Hani masallardaki çimen yeşilini ya da gök mavisini barındıran?

İşte bu yüzden,
Klişe de dediği gibi;
Önce kendinden başlamak lazım belki de;
"Dünya"yı değiştirmeye...

Olumsuzlukları görmezden gelme çabası değil kastettiğim,
Onlara da "gülümseme"yle bakabilmek "vaat ettiğim"...
Katı veya sert olup, kırmak ya da kırılmaktan vazgeçip,
Hayatı birazda olsa "keyif" eşliğinde yaşayıp,
Son nefesini de keyifle verebilmek olacaktır belki de;
"Ruh"u "beden"den kolayca ayıran...

Sokak...

2010-12-17T23:39:00.001+02:00

Arkasına dönüp baktı...

Geride çökmüş,

Sona yaklaştığına inanan,

Ağlamaktan şişmiş gözleriyle,

"O"nu gördü...

Sonra içine akıttığı gözyaşlarını silerken,

Yağmurda kayboldu...

Sakin bi' kafede soluklanmak istediyse de,

Yapamadı...

Aklından söküp atamayacağını anladığında,

Ortada ne şansı kalmıştı,

Ne de onu umutlandıracak herhangi bir "öğe"...

Öylece boş duran sokağa göz gezdirip,

Omuz silkerken,

Dik durmaya çalıştı bi' süre...

Bi' an sonra telefonuna gitti eli...

"O"nu öylesine iyi tanıyordu ki;

Vazgeçti "aramaktan"...

Hikayenin sonu mu?

O, "yağmur"un etkisiyle şekillenmeye devam ediyor şu sıralar...

Doksan...

2010-12-16T02:37:00.006+02:00

Kimi asalaklara göre sadece iki basamaklı sayı...
Bana kattığı anlama bakınca,
Ayrı bi' keyif alıyorum;
Belki de hiç olmadığım yeri işgal etmekten...

Önce heveslenip,
Sonra "inkar" edip,
Akabinde sadece "güzelliğe" değil,
"Zeka"ya da aşık olduğumu görüyorum,
Yarattığım bu "tuhaf evren"de...

Tüm bu bulanıklığın içinde,
Berraklığı aramanın yorgunluğu çöküyor sonra...
"Peki ya hiç bulamazsam?" diye soruyorum umutsuzca,
"Hiç ışık gelmezse peşimden?"...

Cevabımı bulurken "doksan"da,
Saymaya ne gerek kalır ki?,
"Niteliği tanımlamaya"...

Sanırım bu kez "gerekli" dipnot:) : [Doksan yılı(1990) değil, "gün"ü temsil ediyor...]

Ela...

2010-12-16T00:06:00.002+02:00

Biraz güneş parıltısı,
Yanına yağmur ışıltısı,
Sonsuzluğu dilediğimiz gün batımı...

Gök kuşağını yanımıza alıp,
Cebimizdeki taşlardan kurtulup,
Daha bi' mutlu ve umutlu olmayı kutlamak...

Ne içimize işleyen poyraz önemli o sırada,
Ne de sessizliğimizi bozan dalga sesleri...
Her şey arka plan,
Her şey teferruat...

Bu sırada tek renk ön planda;
"Ela"...
Öyle bi' renk ki "o";
"Yüzümüze vurmakta",
Bugüne kadar "göremediklerimizi"...

Yarım Kalan Hikaye...

2010-12-13T01:06:00.002+02:00

İçine sinmemiş...

"Acaba"ları arkasında bırakmış...

"Yarın"a ve "dün"e teslim olmuş...

İstemediğin şeylerdi bunlar...

Bi' yanının "olumsuzluğu" işlediği,

"Umudun" körelmediği,

Fena bi' hikaye de değildi hani...

"İlham"ı içinde taşıyan,

"Aşk"ı, umutla karıştıran,

"Hayaller silsilesi"...

Kadehlerin dizginlediği kalbinin,

Cevap veremediği "harbinin",

Bitmek üzere olduğu sandığın,

"Yarım kalan hikaye"n mi oldu yoksa?

Ders Niteliği...

2010-12-09T01:10:00.002+02:00

Masada duran bi' kaç makale,
Akustiği sağlayan kahve,
Eleştiriye gelemeyen sen...

Makaleleri okumaya başlayıp,
Başlangıçta biraz gülümseyip,
Sonrasında iğneleri eline alıp,
Serin mi serin bi' hava yarattın...

Kahveden aldığın yudumlarla hiddetlenirken,
Her sert eleştiriyle tartışma biraz daha şiddetlenirken,
Bi' anda sükunet kapladı,
Yeni adımlar atan bedenini...

Başlangıçta hoşlanmadığın cümlelerin,
Hislerine tercüman olan dizeler halini alması,
Gurur ve keyifi bir arada yaşatıyor olmalı...

Buna rağmen durgunluğu seçip,
Bi' köşeye çekilip,
Sessizce öldürdün,
İçinde hep var olmuş olan o "küçük çocuğu"...

"Yargısız İnfaz"...

2010-12-06T01:10:00.003+02:00

"Adını sanını bilmediğin" kimseler...
Sana "hüküm" giydirirler...
Hakkında en ufak bi' "bilgi" sahibi bile olmadan...
"Yaptıklarının", "çözümlemesini" yapamadan...

"İnfaz" anını "timsah" gözyaşlarıyla izleyenler,
Nasıl "içten" ağlar görünürler?

Bu sırada "savcı"na bakıp,
Aslında sana hiç acımadığını,
"Gözünü kırpmadığını",
"Hükmü" nasıl olur da "kaşarlandırdığını" görürsün...

Sonrasında ne "infaz" umrunda olur,
Ne de hissettiğin "acılar"...

Sıfırın Altında...

2010-12-02T21:04:00.002+02:00

Kanın donmaya başlar...
Titrersin...
"Siyah" bir boşluk hissedersin...
Sonra "ışık" gelir peşinden...
"Isınırsın"...
Isınmazsan bil ki ölmeye başlarsın...
Kalbin atmamaya hatta durmaya başlar...
O yüzden "ışığı" ara...
Ta ki "ışığın" sönünceye dek...

On Yaş Utangaçlığı...

2010-11-30T18:23:00.002+02:00

Gözlerini kapatıp,

Cümlelerle boğuşmaya başlamak...

Kendini taslaklara adamışcasına,

Aklından geçen başlıklar,

Bunları dolduracak cümleler...

Tuhaf...

"Zorlasan olmaz" dedikleri durumlardan...

Mantıklı bi' açıklaması yok elbette...

Her zaman olduğu gibi;

"Korktuğun başına geldi" sadece...

Düşüncelerini kaplamaktan,

Aklını başından almaya,

Kalp çarpıntılarından,

Nefes alıp vermeye kadar;

"Farklı" bu kez durum...

Sanki "10 Yaş Utangaçlığı" var gibi üstünde ...

O zamanda böyle çekingen,

Elindeki "cam bardağı" kırmaktan korkarmışcasına,

Attığın her adıma bi' kat daha fazla "önem" verirdin...

Ve şimdi;
Hikayenin devamını bekliyorken,
İki "yol ayrımından" hangisi olur dersin?

Aynı...

2010-11-30T03:04:00.001+02:00

Arka fonda çalan müzik...
"Soğuk hoşçakal"ın ağızda bıraktığı "bozuk kavun tadı"...
Sehpanın üzerinde,
17.Sayfası'ndaki ayracıyla duran sıkıcı roman...
Yarıya kadar dolu viski kadehi,
Ve onu tamamlayan bitter çikolata...
Biraz "titreten" karayel vardı...
Hatırladığım kadarıyla...

Bi' de "unuttuklarım" vardı cebimde...
Mesela bi' fotoğraf,
Kim bilir ne zamandan ?
Yapraklara bakınca "sonbahar"ı andırıyor olsa da,
Bendeki "yaz" havasını farketmeden duramıyorum...
Sonra kaçıncı "yalan yaz" olmuştu acaba diye "hayıflanırken",
"Aynı mevsimi" yaşamak istemediğime karar veriyorum...

Öyle bi' mevsimdi ki o;
"Güneşi batırırken" bile keyif vermez,
"Deniz"i anlayamaz,
"Birileri" istedi diye yaşardın...

O yüzden;
"Gerçeği" yaratmak üzerine yapıyorum planlarımı...
"Değerlerimi", har vurup harman savurmak üzere elimde tutmuyorum bu kez...
Ve bavulumu alıp yola çıkıyorum,
Bi' daha görmek istemediğim "aynı"lardan uzağa...

Kafein...

2010-11-29T15:32:00.001+02:00

"Uyarılan" hücrelerin etkisiyle açıktı zihin,

Tertemiz sayfalar açarken "boşluklara",

Fütursuzca temizliyordu "geride kalanları"...

Açtığı her yeni sayfa için;

Bünyede yarattığı fazladan adrenalin,

"Heyecanı" körüklerken,

Atılacak "adımları" kolay kılıyordu...

Böylesine kolay atılan "adımlardan" sonra,

Elde var olan kocaman "sıfırları" saymak kalıyordu geriye...

İşte sırf bu yüzden;

Atılacak her "adım" öncesi,

Fazladan bir kez daha "düşünmeye" itti...

Bu süreçte "piyonların" oldu...

Sen onlarla "oynamadın",

"Karma"yı düşünerek belkide...

Kimi zaman "piyon" oldun,

"Bile bile"...

"Şekillendirildin";

"Açık" sandığın zihnin, "gardiyanın" oldu bu süreçte...

"Ziyaret günleri" yoktu bu kez,

Ama neyse ki; "infaz" öncesi kaçıp kurtuldun...

Ve sadece bi' bardak kahvenin içindeki "kafein" tüm bunları yansıtırken sana,

"Gevrek gevrek" gülümser halde buldun kendini,

Sonra sordun;

"Biraz daha kafein?"

Cevaplayan da sendin;

"Hayır! Bu kez "arınmış" benden istiyorum..."

İnce Eleyip Sık Dokumak...

2010-11-28T03:06:00.000+02:00

Bazen o kadar mantıksız geliyor ki bu eylem bana...

Neden beceremiyorum "öylesine" bir şeyler kurmayı...

Herhalde "içime sinmemesi" gibi bir durum var ucunda...

Hani küçükken hayal ederdik hatırlıyor musun?

O "ahşap masalarda" sarhoş olana kadar kalkmayıp bağıra bağıra şarkı söyleyecektik...

Peki karşımızda bize eşlik edecekleri bulmak için neden bu kadar uğraş veriyoruz?

Ben şöyle düşünmeye başladım; o "masanın" keyfi çıksın diye galiba...

Düşün ki karşımızda duran ve bizi anlamayan "kişilikler" ne kadar keyif verebilir bize?

İşin kötüsü bizden neler götürürler kim bilir...

En güzeli bugüne kadar iyi kötü bazı şeyleri "istediğimiz" gibi başarabildiysek,

Bundan sonrası için daha umutlu olmakta yarar var...

Olmadı biz yine o "ahşap masalar"da oturur,

Bağıra bağıra söyleriz içimizden gelenleri...

Ta ki sesimiz "kısılıncaya" kadar...

Seçim...

2010-11-27T02:34:00.002+02:00

Aldığım sırt çantamla yola çıkmak...
Uzun zamandır aklımda...
Rasgele bi' yer seçip,
Orada kaybolmak bi' süreliğine...

Sonraya ne anlatacak hikayem olsun,
Ne de "anlatma isteğim"...
Sadece "gitmek" istiyorum bu kez;
Sorgulamadan "seçim" yaptığım bi' yere...

Gittiğim yerdeki gelinciklerden toplayıp,
Sana sunmak istiyorum...
Biliyorum gülümsüyorsun bu satırları okuduğunda...
Ama dedim ya;
"Sorgulamadan" gitmek istiyorum bu kez;
Doğrudan "seçim" yaptığım o yere...

Rezervasyon...

2010-11-25T00:32:00.001+02:00

"Mavi"ye bulanmış masalardaydık...
Sen hiç hakketmediğin halde...
"Hayalimdeki kişi" olduğun konusunda nasıl "kendimi kandırdığımı" gördüm bu kez...
Nasıl kendime yalanlar söylediğim,
En önemlisi de "uydurma" hayat hikayene kandığım gerçeğiyle yüzleştim...
"Verdiğim değerleri" gözden geçirdim bir kez daha...

Sonra baktım ve;
Hayatta ne büyük keyifler alındığına dair çok büyük fikirler edindim ben..
Sen gibi "hiç"leri arkada bırakarak, "ayak bağlarımdan" kurtulmuş bi' şekilde...
Ve yeniden yaptığım "rezervasyon" eşliğinde kutluyorum şimdi;
"Dünün" önüne geçemeyeceği "yarın"ları...

Neden Olmasın?

2010-11-21T02:27:00.000+02:00

Art niyetli olmanın getirdiği zaafiyet?
Yapmaktan çok yıkmanın kolay olduğunu görüp,
"Kolay"a kaçma üzerine kurulmuş "tembellik"?
Sorumluluk almaktan korkup kendini kuytuya kapatmış "insancık"?
Hiç biri değil!

Polyannacılık yapmadan bir şeylerin olumlu yönlerini görmesini bilen "optimist"?
Sürekli çaba ve emek harcama isteği olan,
Bunların sonucunda elde edeceklerini düşünen "hayalperest"?
Ve tüm bunları yaparken yanında olacak olan,
Gözlerinin içinde tüm bunları taşıyan?
Karşılaşmak için baya iyi bir zaman!
Neden olmasın?

Pudra...

2010-11-21T01:17:00.001+02:00

Gecenin grisi çökmüşken üzerine,
Gülümseyen yüzünde seyre dalmak...

Gösterişli sadeliğe kaptırmışken kendimi,
Bi' yanda yağmur sesi,
Diğer yanda loş ışık kümesi eşliğinde,
Sabahı karşılıyorum...

Ve yine o koku...
Normalde haz etmeyip,
Senin büyüleyici kıldığın,
Pudra...

Bunu farkettiğimde,
Sen makyaj aynanın karşısında,
Şekilden şekile girip,
Yeni gözlerini açan bana bakıp,
Hayran olduğum gülüşünü yansıtıyordun...

Sonra bi' şeyler bozulmalıydı ya yine,
Ne değişti diye sormaya vakit bulamadan;
Önce ayna eğreti durmaya başladı,
Ardından odadaki pudra kokusu uçtu gitti;
"Haber bile vermeden"...

Bir Kadın Düşlemek...

2010-11-20T01:07:00.002+02:00

Sadece ikimize özel hazırladığı karidesleri yerken,
Karşılıklı rakı kadehlerimizi tokuşturmak...
Bir iskelede sabaha kadar oturup sessizce denizi seyretmek...
Seyrederken "sessizlik" içinde keşfetmek...
Uyandırdığı hisleri "cesurca" haykırabilmek "O"na...
Karşılığında "teşekkür" beklemeden...
Uzaktan seyretmek, konuşmamak bi' süre sadece o anı dondurmak istemek...
"O"nu daha fazla "incitmemek" adına uzaklaşmak,
Ve "ada"ya sığınmak...

Senaryo...

2010-11-19T18:36:00.002+02:00

Kurgudan bi' kaç sayfayı buruşturup attım,
Özellikle "kendimi kandırmaya çalıştığım" bölümleri...
Sayfalara "yazarken" inanmıyorsan,
"Oynamanın" anlamı nedir diye sorguladım...

"Kanyon"u "kumla" doldurmaya çalışmak gibi bi' ütopya vardı birinde,
Elinde sadece bi' kürek ve ne idüğü belirsiz "kum yığınları"...
Kanyonun içinden geçen "ırmağı" yok etmeye çalışmaktı bu aynı zamanda,
Ordan geçecek "berrak suları"da yok saymak...

Şimdi yerde duran buruşuk kağıtlara bakıp gülümsüyorum,
Ardından "senaryo"nun bütününü düşünüp ayrı bi' keyif alıyorum,
"Olacakların yaratacağı ihtişamdan"...

İspat...

2010-11-17T13:57:00.000+02:00

Alengirli yollar yaratıp,
Kafa karıştırmak adına,
Kılıfı farklılaştırma çabası içinde,
Başvurulan bi' kaç saçma denklem...

Sorgulamaktan uzak,
Eleştiri kabul etmeyen,
Her konuda bilgi sahibi,
Modern insan...

Kalıpları,
Tabuları,
İnançları
Ve insanları,
Ego'ları doğrultusunda kullanan,
Tatmin edilen "Ego"larla;
Kendini ispat eden...

Aradan geçen zamanın ardından,
"Günah çıkartan"...
Hayırseverliği görev edinen...

Hayatın dinamiklerini kullanmak
Ve onlarla çıkarlar uğruna oynamak...
İşte Dünya böyle bi' yerken,
İspat'ın gösterişine kanmak,
İşin kolayına kaçmak değilde nedir?

Yansıma'm...

2010-11-16T12:48:00.002+02:00

Karşılıklı duran iki kadeh...

Yarıya kadar dolu her ikisi de...

Bu sırada sana bakıyorum,

Gördüklerim saymakla bitmeyeceğinden,

Sadece sende kendimi gördüğüme o kadar mutlu oluyorum ki,

Anı dondurmak geçiyor sadece içimden...

Sonra kendi karamsarlığımı yaratıyorum,

Ya bu da "diğerleri" gibiyse diye soruyorum...

Ardından "anı yaşamak" adına "es" geçiyorum,

Tüm bu "paranoya"yı...

Şimdiye kadar bu 3 kıtayı tekrar edip sonuca ulaşamamış olmak üzüyor sonra...

Ve sonra o "günü" bekleyip,

Bugüne kadar söylemediğime hazırlanıyorum;

"Sen" ve "ben"i içine sindirip,

Salt "biz"i barındıran "yansıma'm"a...

Rüya...

2010-11-13T11:58:00.000+02:00

Defne ağaçlarının gölde bıraktığı iz...
Ahşap evden göle uzanan patika...
Patikanın yarattığı ihtişamdan çalan,
"Zinde" tutan sabah koşuları...

İki şarap kadehi...
Bi' şişe Cabernet...
Yanına biraz parmesan...

Kuytu bi' iskele...
Bi' kutu "yemlik" solucan...
Akabinde bereketle dolan "kova"...

Limon...
"Yeşil salata"...
Lüfer...
Bi' "ufak"...

Sonra yine "limon"...
Yanında tuz...
Bu kez "sos" olarak "solucan"...
Ve ekibi tamamlayan "tekila"...

Buraya kadar nasıl anlattın bunları diyorsan,
Sadece "biz"e baktım,
Sonra "olabilecekleri" düşündüm,
Ve "Sonbahar"ı sonlandırmadan önce "rüyaya" daldım...

Her "rüya"nın bi' sonu vardı ya...
"Uyandım"...
Gözlerim açık,
Doldurduğum kahveyle ayılmaya çalışırken,
Yine seni düşündüm,
Peki ya sen?
Bunları düşünebileceğimi "hayal" bile etmemiştin dimi?
İşte bu yüzden ben "burdayım",
Sen ise "orada"...